Taalkeuken

Helaas, pindakaas…

2012-01-16T23:59:00.002+01:00

Dit weekend heb ik weer voor een groep gekookt. Voor zeventien personen, drie dagen lang. Natuurlijk was dat weer flink hard werken, maar het was ook ontzettend leuk. Heerlijk om te zien hoe de mensen genoten van het eten. De deelnemers waren het weekend intensief bezig met yoga en mindfulness en de maaltijden waren echt momenten van ontspanning.

Ik vind het altijd leuk om iets over het eten te vertellen. Niet alle deelnemers zijn gewend aan vegetarisch eten en sommige ‘vergeten groenten’ zijn nieuw voor de mensen. Omdat het een internationale groep was, moest ik alles in het Engels uitleggen. Bij koolraap stokte mijn kennis even. Dat soort dingen moet ik dus in het vervolg wel even van te voren opzoeken.

De tweede dag was een ‘Detoxdag’. Daarom had ik voor die dag een veganistisch diner bedacht. (dus ook geen zuivel). Vooraf salade van veldsla en rucola met avocado en walnoten en een lekkere dressing, hoofdgerecht geroosterde wintergroente uit de oven met quinoa. Als toetje een puddinkje van kokosmelk (met agar-agar als bindmiddel) met warme gewelde pruimen.

Een deelneemster keek bij mijn aankondiging dat het diner deze avond veganistisch zou zijn al wat moeilijk. Vegetarisch eten, ok, maar dan wel graag met wat kaas.
Bij mijn uitleg van het toetje riep ze: “Ha, kokosmelk, mag dat dan wel?”
”Jazeker”, zei ik “en bloedsinaasappelen en vleestomaten ook!”
Pindakaas ben ik vergeten. Helaas …

Gelukkig 2012!

2011-12-29T12:04:00.004+01:00

Haarlemse spruitjes

2011-12-11T22:20:00.002+01:00

Gisteren maakten we een mooie wandeling door Haarlem en omgeving. Leuk omdat het een combinatie van stad en groen is. Vanaf het station over het oude bolwerk naar het oude centrum van Haarlem. Vandaar naar de Haarlemmerhout (waar we geen enkel Onaangenaam Mensch tegenkwamen), via Heemstede naar de rivier het Spaarne. Die volg je helemaal terug naar het station. We maakten daar nog even een ommetje terug naar het centrum om wat te drinken en wat te kopen op de markt aan de voet van de Bavokerk. We kochten er onder andere lekkere spruitjes.

Een van de hoogtepunten van de wandeling was de villa in Heemstede aan de Tooropkade, prachtig gelegen aan het Spaarne. Onverwachte uitbouwtjes, torentjes, terrassen en heel veel kleine details in ramen en metselwerk. Het betonnen skelet is in 1928 ontworpen door C. Mesman. Maar de hele afbouw en al die details is het werk van de toenmalige vrouw des huizes, Alida Johanna van Waveren Scheltema. Nadat de kinderen waren uitgevlogen volgde zij een bouwkundeopleiding en ontwierp alle details van haar eigen huis.

De Haarlemse spruitjes hebben we vandaag gegeten. Die waren op zich al heel lekker, maar als vrouw des huizes wilde ik ze ook nog verrijken met allerlei details. Ik kookte ze kort en stoofde ze daarna op met lekkere olijfolie en ¼ rode peper zonder pitjes, 1 klein teentje knoflook, 1 plakje gember van 1 mm dik, een paar blaadjes koriander en een paar blaadjes peterselie, alles met een scherp mes in blokjes van een millimeter gesneden. En een koffielepel fijngeraspte citroenschil. Ik heb een microplane, zo’n rasp die er uit ziet alsof hij uit de gereedschapskist komt en eigenlijk is dat ook zo, maar dat is een ander verhaal. Met een andere fijne rasp kan het ook.
De spruitjes waren echt heerlijk! Dankzij het fundament van de goede spruitjes, maar de details voegden er zeker ook veel aan toe.

Taalkeuken in Frankrijk

2011-10-23T22:10:00.005+02:00

Foto: Rik Meeldijk
Deze herfstvakantie waren we weer in Frankrijk. In de buurt van Macon, daar heeft familie van ons een huis. Dit jaar waren we met ons elf-en-halven. De halve is de achterneef van 1 jaar en 4 maanden. Ik reken namelijk altijd in te vullen magen en die van zo’n ventje is toch een stuk kleiner. We gingen er een dag eerder heen om het huis op te warmen, boodschappen te doen en de rest van het gezelschap bij aankomst te verwelkomen met een geurige pan soep. Soupe au Pistou werd het, van kokenvoormijndochter.nl. Echt een aanrader, die soep en de website ook.

Na drie dagen stralend en warm zomerweer met langere en kortere wandeltochten in de prachtige omgeving begonnen we wat onrustig te worden, want er moest ook nog wijn geproefd en gekocht worden. En de nichten moesten nodig shoppen. Gelukkig barste er de vierde dag ’s ochtends een regenbui voor bijna de hele dag los. We konden er dus op uit. De nichten en hun moeders lekker shoppen, wij op wijnjacht. Het eerste doel was een biologische wijnboer in Morgon. Van de Beaujolaiswijnen vind ik Morgon een van de lekkerste, wat meer karakter. De volgende halte was Domaine du Breuil van Jean-Paul Ducote in St Amour. Een ouder(wets)ere wijnboer, die zelf gezellig meeproefde. Een paar flessen St Amour om dit jaar te drinken en een paar die nog een jaar moeten liggen. En witte Bourgogne zonder meer, lekkere soepel wijn voor een prettige prijs. Laatste halte was Romuald Petit. Twee jaar gelden hadden we bij hem St Veran gekocht die we naderhand eigenlijk lekkerder vonden dan de Pouilly St Vinzelles die we elders hadden gekocht.(en nog een stuk goedkoper ook). Romuald is een jonge wijnboer die moderne wijnen maakt en op weg is naar omschakeling naar biologische wijn. Daarnaast is het een charmante man die ons zelfs herkende van ons bezoek twee jaar geleden. Naast de St Veran kochten we ook zijn Beaujolais Villages, een heerlijke frisse rode wijn.

Daarna werd het wel kouder en ook af en toe mistig, maar wel droog. Dus gingen we weer wandelen, maar ik had ook nog tijd om echte Franse Madeleines te bakken. Volgens het recept van Janneke Vreugdenhil, maar met een derde minder suiker. En zonder oranjebloesemwater, want dat had ik even niet bij de hand. Ook bij de jeugdige achterneef ging het erin als koek.

Bij de wijn hoort natuurlijk ook een lekker kaasje.
Eerder hadden we al wat kaasjes gekocht bij het kaaswinkeltje in het dorp dat eenmaal per week open is en kaasjes van boeren uit de buurt verkoopt.
Op weg naar huis gingen we nog even langs bij de geitenkaasboer voor thuis. Heerlijke schimmelige (en ook minder schimmelige als je dat wilt) geitenkaasjes van de eigen boerderij.
We genieten dus nog even na.

Winterkost?

2011-10-07T23:41:00.003+02:00

Na de heerlijke zomer van vorige week is het nu echt herfst. Met ons tegenwoordige verrassingsweer kan het over een week best winter zijn. Dus denken we alvast aan stevige winterkost: boerenkool.
RTL4 had in het journaal een item over boerenkool in NY, want dat is daar momenteel uberhip. Kale, heet het dan. We zien een enthousiaste bioboer in de weer met, volgens mij, groente die eerder palmkool is dan boerenkool. Hoe zit het nu? Wikipedia brengt weer eens uitkomst, boerenkool en palmkool zijn nauw verwant en heten in het Engels allebei Kale: boerenkool heet curly kale en palmkool heet Tuscan kale. Er zijn nog allerlei andere soorten, waaronder een kruising tussen palmkool en boerenkool, Leaf and Spear Kale geheten. En die soort zien we, denk ik, bij RTL.

De koks in New York doen van alles met kale, zoals gevulde pasta. Grappig want al vijf jaar geleden heb ik een recept bedacht van Lasagne met boerenkool.

Palmkool kan ik soms kopen op de biologische markt op de Nieuwmarkt, bij De Versman. Daar kun je heerlijke Ribollito mee maken, een Toscaanse soep. En dan snap je waarom palmkool in het Engels Tuscane kale heet.

En die jenevercocktail met boerenkool moet ik toch ook eens proberen!

Kunst en politiek

2011-10-04T00:28:00.005+02:00

Nasrdin Dchar heeft het Gouden kalf gewonnen. Zijn toespraak is een tophit op Youtube en terecht! Recht uit het hart, ontroerend en misschien ook wel confronterend. Want hoe bijzonder is dat nu eigenlijk, dat iemand die moslim is en Marokkaans bloed heeft, een prijs als beste acteur wint? Kennelijk toch nog heel bijzonder, want internet gonst van de prijs en de toespraak. Vanavond mochten drie andere Nederlanders met Marokkaans bloed bij de DWDD reageren: de kunst in de persoon van Abdelkader Benali, de politiek in de persoon van Dibi Tofik en de geslaagde meid (van Halal) in de persoon van Esmaa Alariachi. Ieder had vanuit zijn of haar eigen vak iets te zeggen, waarbij de mening van Esmaa (met hoofddoek in piratenstijl, dat is de nieuwste mode) vooral over Esmaa ging. Zo wilde ze nog wel even kwijt dat ze toch mooi bij de nationale IQ-test gewonnen had bij de BNN-ers. Dibi Tofik werd gevraagd of de politiek nu echt zo belangrijk is voor de emancipatie van de Nederlander met Marokkaanse roots en/of moslim. Tenminste, dat meen ik me te herinneren. In elk geval gingen mijn gedachten vanaf dat punt verder: prima vent, die Tofik, maar hoeveel heeft hij bereikt en wat is de impact van zo’n prijs? Die van zo’n prijs is toch veel groter? Net als die van Najib Amhali, die ons zo enorm kan laten lachen om onze eigen vooroordelen.

En als ik dan verder nadenk, is dat niet alleen zo met vooroordelen tegen moslims/Marokkanen gegaan. De homo is pas echt geaccepteerd geraakt door het optreden van Paul de Leeuw, nadat Albert Mol, Robert Long, Jos Brink en vele anderen het voorbereidend werk hadden verricht. Net zoals Claudia de Breij de lesbienne uiteindelijk als normaal mens over het voetlicht heeft weten te brengen.
Donald Jones was de eerste bekende zwarte Nederlander. Naast vele anderen is Jörgen Raymann nu een van de populairste cabaretiers. Zijn wortels liggen in Suriname en hij is geliefd bij alle bevolkingsgroepen. Kijk maar eens in de zaal.

Kunst raakt de harten van de mensen. Daardoor gaan mensen ook anders denken. Dat is veel effectiever dan welke politieke campagne dan ook, is mijn conclusie.

Zou het toeval zijn dat deze regering de kunst wegbezuinigt?

Verse borlottibonen!

2011-09-28T20:43:00.003+02:00

Vandaag vond ik op de biologische markt op de Van Eesterenlaan verse borlottibonen! Ze gingen met wat groente en een hoop kruiden, wat water en olijfolie in de nieuwe tajin. Maar daarvoor mochten ze op de foto. De nieuwe tajin gaat binnenkort ook op de kiek.

Een regenachtige zondagmiddag

2011-08-29T22:09:00.006+02:00

Gisteren was het weer een echte regenachtige zondagmiddag. Je weet wel, zo-eentje waar je vaak over praat als je het over achterstallige klusjes hebt: ” Dat ga ik wel eens op een regenachtige zondagmiddag doen.” Nu hadden we deze zomer natuurlijk geen klagen over extra tijd voor allerlei karweitjes, maar gistermiddag ben ik er echt eens lekker voor gaan zitten: achterstallige bedrijfsadministratie van de Taalkeuken. De regen spetterde, stroomde, goot, druppelde en hield zelfs af en toe even op. Licht aan, licht weer uit, kopje thee, nog een kopje thee, een appeltaartje van gisteren erbij. Alles keurig op een rijtje in Excell en de bonnetjes netjes in mapjes. Het leven kan mooi zijn als je het maar ziet.

Toch kan de boog niet altijd gespannen zijn, het is uiteindelijk wel zondag, dus gunde ik mezelf af en toe een rondje zappen op internet tussen de bedrijven door. De buienradar om te zien waar het nog meer plensde, het nieuws om te kijken hoe het in NY met de orkaan is en af en toe wat eet- en kooksites. Op Smulweb even kijken naar de nieuwste recepten. Daar viel mijn oog op een recept voor Snelle rijst, (1 pak witte rijst extra, 1 pakje/zakje nasimix (honig of knorr), 1 zakje nasigoreng (inproba of conimex), 2 pak vacuum verpakte hamburgers (unox), 1 zak wok/nasi/macaronigroenten.) Getver! Nieuwsgierig naar meer ideeën van deze pakjesfreak, keek eens verder naar zijn/haar recepten. Pareltjes als Erwtensoepsalade (2 eenpersoons blikjes erwtensoep (UNOX), 1 zakje aardappelpuree, 1 pot blokjes augurk, eventueel extra ham en eventueel een klein blikje wortelen, eventueel yoghurt.) en Rode pasta schotel (1 pak (volkoren) macaroni, 1 grote pot en 1 kleine rodekool met appel, 1 zak dry roasted pinda`s van duyvis). En de gouden tip om pasta niet te koken, maar een nacht in koud water in de koelkast te zetten. Dan is het ook gaar. Fijn om te weten voor barre tijden als je nog wel pasta en water hebt, maar geen gas. Je weet maar nooit. Het recept van Matseflats googlet u maar zelf. Ook dit is weer erg verrassend.

Uiteindelijk was mijn klusje klaar, ging de zon zelfs schijnen en hebben we heerlijk gegeten. Nee, geen Matseflats.

Over de afbeelding: Dit is een schilderij van Esther Nienhuis. Zij schildert prachtige regenschilderijen. Kijk verder op haar website: http://www.esthernienhuis.nl/

Een plaatje!

2011-08-21T15:27:00.001+02:00

Gemengde pluksla met eetbare bloemen van de Versman, aangemaakt met notenolie uit Frankrijk en frambozenazijn van Raspberrymaxx, met een paar noten en frambozen.

Nog meer het land in

2011-07-30T18:38:00.003+02:00

Omdat ik de na mijn bezoek op de openingsdag de Landmarkt een tweede kans wilde geven, ben ik vandaag weer de twee bruggen over gefietst. Er zou nu toch volop aanvoer van verse streekgroente en -fruit moeten zijn. Het eerste dat ik zie is een kar vol met Spaanse pruimen. Nu ben ik net terug van een week koken op de Hof van Kairos in Winterswijk. Daar bezweken de pruimenbomen zowat onder de rijpe pruimen. Waarom laat de winkel die pretendeert zoveel mogelijk streekproducten te verkopen midden in pruimentijd pruimen uit Spanje invliegen? Maar ik heb natuurlijk helemaal geen pruimen nodig, want die heb ik gisteren nog zelf geplukt. Wat ik wel wil hebben is wat bladselderij. Even kijken waar die vandaan komt: Israel! Alle verse kruiden komen uit de bezette Palestijnse gebieden. Dan maar geen selderij.

Ik vervolg mijn weg langs de hoog opgetaste stapels Hollandse groenten. Bossen worteltjes, broccoli, prei en uien. Hollandse rode uien, staat er. Ze zitten in netjes met een labeltje. Ik kan het niet laten dat even te bekijken. Land van herkomst: Egypte. Dat mag dus niet en het is strafbaar ook, liegen over het land van herkomst. Wat ook niet mag, is geen land van herkomst vermelden en dat gebeurt ook op grote schaal in de Landmarkt. Leuke kleine pompoentjes, bijvoorbeeld. Zijn dat de eerste van het seizoen of komen ze misschien toch uit Argentinië? En zo valt er nog veel meer te raden. Bij sommige producten staat er wel keurig bij waar ze vandaan komen, zoals de boontjes van boer Boon en de bloemkolen uit Andijk. Zouden er nog lekkere aardbeien zijn? Helaas, bakken vol reukloze bleekneusjes van het ras Elsanta, die heeft de supermarkt ook.

Ik ben klaar op de groente- en fruitafdeling. Naar de kaas dan maar. Leuke Hollandse streekkaasjes zoeken. Helaas, nog steeds alleen Skaepsrond uit Ransdorp, verder allemaal buitenlandse kazen. De harde kaas is natuurlijk wel Hollands en ik zie gelukkig schapenkaas van de Wezenspijk op Texel. Op de visafdeling is er nu ongeveer een meter ingeruimd voor duurzame vis. Er is nu wel bier van Brouwerij het IJ, Jopenbier uit Haarlem en van De Prael. Althans dat zou er moeten zijn, want De Prael is op en van ‘t IJ is er alleen Pilzener en van de Jopen alleen het gerstebier. Kennelijk verkoopt het goed.

Langs een speciale proeverij van Optimel (die ik aan mij voorbij laat gaan) loop ik naar de kassa’s die nu iets ARBO-vriendelijker zijn, maar nog steeds onhandig. Voor de kassa’s staat het koopje van de week: Knorr wereldgerechten met 50% korting.

Recept voor staatssecretaris Bleker

2011-06-01T00:43:00.002+02:00

De zomer is dit jaar erg vroeg en datzelfde geldt voor de komkommertijd. Net nu Pauw en Witteman op reces zijn gegaan en we weer maandenlang om elf uur gekneveld worden door dat EO-duo met als sidekick de Here Jezus in de gedaante van Arie B. is de komkommercrisis losgebarsten. Daar wil ik geen grapjes over maken, want het is niet niets, vijftien doden en honderden zieken waarvan er een aantal misschien blijvende schade aan hun gezondheid hebben opgelopen. Alleen zijn komkommers hoogstwaarschijnlijk niet de oorzaak. En zeker niet de Holländische Gurken, die nu massaal door de Duitsers worden gemeden. Net als de voormalige Wasserbomben, die net weer een beetje gerehabiliteerd waren en de paprika’s die kennelijk in hetzelfde rijtje thuishoren. Enorme strop voor de telers natuurlijk en Bleker geeft hen steun, maar roept ook de gehele Nederlandse bevolking op de komende week extra veel komkommers, tomaten en paprika’s te kopen. Nu wil het gelukkige toeval dat we een heel mooi warm lang weekend krijgen, dus ik zou zeggen, maak gazpacho! Een heerlijke koude Spaanse (!) soep van komkommer, tomaten, paprika en ui. Deels gepureerd, deels in blokjes. De blokjes groente kun je erdoor doen of apart serveren, zodat iedereen die naar eigen smaak kan toevoegen. Wat goede olijfolie en azijn er door, beetje knoflook, peper en zout. Blokjes gebakken brood erbij om er op het bord door te doen. Goed koud serveren. Eet smakelijk!

De oorzaak van de EHEC-besmetting is vooralsnog dus een raadsel. De bron ligt in Hamburg. Tja, dan denk ik natuurlijk toch gelijk aan…

Het land in …

2011-04-08T00:09:00.003+02:00

Ik had me er al weken op verheugd, de opening van de Landmarkt. Op een kwartiertje fietsen een nieuwe overdekte markt waar je producten direct van boeren uit de streek kan kopen. Vers van het land, de heerlijkste seizoensproducten.
Vandaag was het dan eindelijk zover.

Gisteren bekeek ik de nieuwste foto’s op de facebookpagina van Landmarkt. De laatste loodjes voor de opening, het vullen van de vakken. Wat zag ik daar? Unoxsoep in blik, Becelmargarine, Becel bakken en braden, Nesquick, pakken van Honig en Knorr, kleine plastic flesjes Spablauw, dozen vol chips van Lays, kratten Amstelbier… Geen soep van de Kleinste Soepfabriek te zien, noch ons onvolprezen eigen Amsterdamse bier van Brouwerij het IJ. (Deze foto’s staan vandaag overigens niet meer op Facebook)

Ik was enigszins uit het lood geslagen. Maar al die producten verkopen ze alleen maar omdat mensen dan niet naar een andere winkel hoeven. Dat is bijzaak. Het gaat om de verschillende versafdelingen, zegt de Landmarkt.

Vanmiddag ben ik er gaan kijken. Voor de deur valt gelijk de bak met watermeloen op. Binnen zie ik op de groente- en fruitafdeling ananassen, avocado’s, meloenen, druiven, doosjes aardbeien, frambozen, bramen. Zakjes gesneden groente en ook Nederlandse prei, kool, wortelen enz. Staat er ook bij: uit Nederland. Geen boer te bekennen en ook geen aanduiding van welke boer de groente komt. Op mijn speurtocht naar biologische groente en fruit, kom ik niet verder dan wat verpakte nieuwe bio-aardappelen, vermoedelijk uit Egypte. Leuk zijn wel de royale potten verse kruiden van Buijsman uit Andijk.

De visafdeling is handen van de firma Tel. Een bekende groothandel met winkeltje om de hoek van de Nieuwmarkt. Tel is gespecialiseerd in exotische vis en heeft een gigantisch assortiment Aziatische diepvriesgarnalen. Er staat dan ook twee vrieskisten van zeker tien meter lang met dat soort dingen. In het midden de verse vis. Er is niets mis de kwaliteit van de vis van Tel en deze visafdeling is heel wat ruimer dan hun winkel. Het heeft alleen weinig met streekproducten te maken en verantwoord is het ook allemaal niet.

Ik proef wat kaas op de kaasafdeling. Niet bijzonder. Er is ook een koelvak waar ik een Skaepsrond uit het nabijgelegen Ransdorp bemachtig. Verder liggen er ook allerlei Franse kazen.

De broodafdeling is in handen van Le perron, een hippe bakker die ik al ken van de markt op de Van Eesterenlaan en de Nieuwmarkt. Ik vind dat een beetje lawaaibrood. Het is allemaal wel biologisch en met desem (en ook gist, denk ik), maar alleen op de dag van aankoop lekker. Het ziet er allemaal uber-ambachtelijk uit en een normaal degelijk volkorenbrood kun je er niet kopen. Waar is het brood van bakker Hartog?

Over de vleesafdeling kan ik niets melden omdat ik geen vlees eet. Ik ben er ook niet gaan kijken.

Het assortiment van kruidenierswaren onderscheidt zich niet van dat van de gemiddelde supermarkt. Er zijn wel wat biologische producten en die staan vreemd genoeg vaak onder in het schap. Geen biologische koffie kunnen ontdekken, ook geen Fair Trade, ik herinner me eigenlijk alleen Douwe Egberts. Er is echt geen bier van Brouwerij het IJ en echt geen soep van de Kleinste Soepfabriek.
In de aanbieding zijn deze week de Knorr Wereldgerechten, kratje Heineken en Lays Chips.

De melk is van een eigen merk, Loeien geheten, en niet biologisch. Herkomst onduidelijk. Ergens onderin staan er nog wel wat flessen biologische melk en karnemelk van een boer uit de buurt.

Het wijnschapje is minimaal en biedt slechts één rode biologische Merlot, voor € 8,50. Een gezellige allemansvriend die zijn prijs echt niet waard is. Voor de rest een klein aantal niet bijzondere wijnen.

Er is ook een grote eetgelegenheid waar me niet direct duidelijk werd wat je er zou kunnen eten. Maar dat zal aan mij liggen.

Het wordt langzamerhand tijd om de kassa’s op te zoeken. Die zijn erg onhandig, want er is geen band of niets. De kassier moet alles uit je kar halen en dan in een lege kar achter hem zetten. ARBO-technisch niet echt verantwoord. Dan moet je ergens je boodschappen in gaan pakken, maar daar is geen goede plek voor.

De Landmarkt wordt overal de hemel in geprezen. Eerlijk gezegd denk ik dat het vooral een slim marketingconcept is dat op sterk op “beleving” is gericht. De versafdelingen zijn leuk ingericht en zo’n verse visafdeling in een supermarkt doet je direct aan je vakantie in Frankrijk denken. Op de website wordt de manager AGF, pardon, groenteman, beschreven als iemand die opgegroeid is tussen de bloemkolen. Even googlen levert op dat hij daarnaast pas afgestudeerd commercieel econoom is.

Voor mij is de Landmarkt een grote teleurstelling. Geen boeren, nauwelijks streekproducten, nagenoeg geen biologische groente en fruit en wel aardbeien en frambozen uit Spanje. Ik behoor, denk ik, niet tot de doelgroep. Ik hoorde een journalist aan een klant vragen of ze het ook niet veel beter vond dan al die elitaire biologische producten. Tja … Ik blijf voorlopig dan toch maar elitair. Ik ga nog wel eens kijken als er meer streekproducten in het seizoen zijn. Voorlopig heb ik vooral het land in …

(On)gelijke kappen?

2011-03-28T20:40:00.007+02:00

Het katholieke Don Boscocollege in Volendam heeft de 15 jarige Imane Mahssan verboden op school een hoofddoek te dragen. Een hoofddoek is in strijd met de katholieke identiteit van de school, aldus de leiding.

Tweemaal zelfgemaakte kaas

2011-03-06T22:08:00.004+01:00

Sinds een maand of twee heb ik het kookboek ‘Home Made’ van Yvette van Boven. Het boek ziet er prachtig uit. Yvette is zelf o.a. illustrator en foodstyliste, haar man Oof Verschuren is fotograaf. De titel Home Made slaat dus op het boek zelf, maar vooral ook op de inhoud. Yvette laat je zien hoe je van alles zelf kunt maken. Nu bakte ik allang brood, maar nog nooit heb ik zulke heerlijk knapperige hoge ronde broden gebakken als ik nu doe met haar truc met de braadpan. Je bakt het brood het eerste halfuur in een braadpan met het deksel erop in de oven. Die fungeert eigenlijk als een soort mini-oventje. De laatste 20 minuten mag het deksel eraf. Geweldig! En als je geen zin hebt om te kneden, volg je haar recept voor brood zonder kneden. Met wat bier erdoor en de rest ervan kun je opdrinken. Fijn recept!

Gisteren heb ik Yvettes recept om zelf kaas te maken uitgeprobeerd. Niet dat ik nu ineens een soort Annemarie uit ‘Boer zoekt vrouw’ ga worden (Zo, deze woordcombinatie trekt weer flink wat bezoekers naar mijn weblog…). Ik heb trouwens ook geen enkele behoefte aan een bezoek van natuurvernieler Bleker.

Maar terzake: het werd een vers koeienkaasje dat we met wat daslook uit de tuin, peper, nog wat extra zout en een paar druppels olijfolie op een toastje hebben gegeten. Lekker! Nog lekkerder om er wat kruiden tijdens het maken doorheen te doen, denk ik.

Yvette schrijft dat het kaasje voor je het gaat persen een soort ricotta is. Dat klopt niet. Ricotta wordt gemaakt van de wei die overblijft na het uitlekken van de wrongel waar je het kaasje van maakt. En dat was dus de volgende uitdaging: zelf ricotta maken. Na het uitlekken van de kaas had ik zo’n driekwart liter wittige vloeistof over. Daar was zo te zien echt niets stevigs meer van te maken. Het leek me ook niet logisch: als er nog iets kon klonteren, zou dat toch al allang gebeurd zijn? Daarom sloeg ik Harold Mc Gee erop na. Het zit zo: in melk zitten ook eiwitten die niets doen zolang er caseïne-eiwitten aanwezig zijn. Maar zonder die kaaseiwitten gaan ze wel met elkaar klonteren in een zuur milieu. Dus ik heb de wei met wat extra druppels citroensap opgekookt. (Ricotta betekent nog een keer gekookt) en er ontstonden inderdaad hele kleine witte bolletjes. Ik heb het laten uitlekken in een lapje, en waarachtig, ik had zomaar twee volle lepels ricotta! Die zijn in een heerlijk taartje met heel langzaam zachtgestoofde uien, blauwe geitenkaas van Bastiaansen en een eitje beland. Dat was lekker. Erbij Gigantes (grote witte bonen) uit blik met het een en ander. Want om de kaas te persen heb je een leeg blik nodig.

Ontwerp je eigen kind.

2011-02-11T21:31:00.004+01:00

Een taart met je eigen foto er op, zelfgemaakte kalenders, babypakjes met de naam van de kleine erop, het is eigenlijk allemaal heel gewoon. De HEMA heeft een groot assortiment van dit soort persoonlijk gemaakte producten. Ik zat laatst eens wat rond te kijken op hun website. Wijn, gebak, mode & accessoires, kind, fiets…

Wat? Ja! Kind! Dat is nieuw!

Ontwerp je eigen kind! Het voorbeeldje op de foto is niet helemaal mijn smaak. Maar niet getreurd, je kunt ze natuurlijk ook zonder bril bestellen en wat minder macho. Je kunt vast ook wel een meisje bestellen. In roze, lichtblauw of zachtgeel. Of een andere kleur van jouw keuze.

Maken moest je ze altijd al zelf, maar nu kun je ze met hulp van de HEMA dus ook zelf vormgeven. Daar voel ik wel wat voor, maar ik wacht wel even op een aanbieding. Het tweede exemplaar voor € 5,- (Als je tegelijk hetzelfde product bestelt) of zoiets.

Ontwerp je eigen kind. Eigenlijk de normaalste zaak van de wereld.

Filmfestival Rotterdam

2011-01-30T21:54:00.003+01:00

Zaterdag zijn we een dag naar het Filmfestival in Rotterdam geweest. Vier mooie films gezien.

Virgin goat
Mijn eerste keuze was een Indiase film. Natuurlijk omdat we nog niet zo lang terug zijn uit India, maar ook omdat de beschrijving van de film mij aansprak. Geen Bollywoodfilm, maar een Indiase filmhuisfilm, die in India zelf onverkoopbaar is. Een man wil dat zijn geit Laila een lammetje krijgt. Als de geit door hulp van een dierenarts-toverdokter eindelijk eens loops is, trekt hij er met haar op uit naar een geschikte bok. Onderweg loopt alles op Indiase wijze volkomen uit de hand.
Op de achtergrond speelt de politiek-economische situatie op het Indiase platteland met alle tradities een belangrijke rol. Zo is de geit ook een metafoor. Voor ons was er veel herkenning, ook al is de film in Hyderabad (midden-India) opgenomen. (wij waren in het Noorden). Ook herkenden we dat niets is wat het lijkt, ook typisch India. O, ja, en er zit toch een klein stukje Bollywood in de film: de rappende politieagenten.
Prachtige film!

Grande Hotel
Grande Hotel is een documentaire over het voormalige luxe hotel in Beira, Mozambique, dat gekraakt is door 3500 mensen die woonruimte zochten. Het gebouw is ondertussen ontdaan van alles wat waarde heeft. In het karkas van het gebouw is een soort dorpsgemeenschap ontstaan. Compleet met winkels, kapper, schoonheidsspecialiste en manicure. Een prachtige scene is die waarin je op de achtergrond het geluid van de moskee en de christelijke kerk in het hotel hoort, terwijl je kijkt naar hoe het voormalige zwembad gebruikt wordt voor wassen, baden en pret maken.

La BM du Seigneur
La BM du Seigneur is een speelfilm, gespeeld door de bewoners van een woonwagenkamp ten Noorden van Parijs. Ze spelen in zekeren zin zichzelf en geven zo een beeld van hun leven. Tegelijkertijd heeft het verhaal magisch realistische trekjes, nog versterkt door de camerastandpunten die vaak verrassend zijn. De regisseur heeft zelf familie in het woonwagenkamp. Anders had hij deze film vast niet kunnen maken. Het blijft een gesloten wereld, waar ook in de film uiteindelijk niemand aan ontkomt.

Winter vacation
Winter vacantion laat de kijker de ondragelijke saaiheid van het bestaan in Binnen-Mongolie zelf ervaren. 91 minuten lang kijk je naar beelden die soms minutenlang stil lijken te staan. De dialogen zijn op zijn mist merkwaardig. Soms doet de film in absurditeit aan Alex van Warmerdam denken, maar alles overheersend is de traagheid van deze film. Ik vond dat wel mooi, maar niet iedereen kon er tegen. Nogal wat kijkers vertrokken voortijdig. Zij wel. De jongeren in Binnen-Mongolie konden dat niet.

De trailer hier toont een aantal actiemomenten uit de film. Overigens is deze trailer in het Frans ondertiteld, voor Nederlandstalige informatie en een trailer met Engelse ondertitels kun je hier kijken.

“Maar ik gun ze het wel, om eens naast hun kopje rijst een kipfilet te kunnen eten.”

2011-01-14T20:46:00.003+01:00

De Taalkeuken was laatst in India. Een van de aardige dingen daar is dat vegetarisch eten de norm is. In restaurants kun je vaak wel vlees/vis/ei* krijgen, maar dat staat apart op de kaart onder het kopje Non-Veg. Dat is een geloofskwestie (Hindoeïsme) en een eeuwenoude eetcultuur. Naast dat ik het als niet-vleeseter erg prettig vond, bedacht ik dat India als groeiende economie met een groeiende bevolking op het gebied van voedsel eigenlijk een voorbeeld voor andere groeiende landen is. Grotere welvaart leidt hier niet tot intensieve veehouderij. De Indiase keuken is smaakvol en bevat dankzij de combinatie van granen en peulvruchten (Rijst en brood met linzen) en kleine porties zuivel (verse kaas en yoghurt) voldoende eiwit. En er zijn volop verse groenten.

Maar ik heb het helemaal mis.
Vandaag las ik een interview in Trouw met CDA-kamerlid Ger Koopmans.

De interviewer stelt: “De Partij voor de Dieren, Groen-Links, SP, PvdA en D66 maken zich druk om de vleesproductie in Nederland, omdat de uitstoot van broeikasgassen bij de veehouderij het grootst is, hoger bijvoorbeeld dan de uitstoot van al het verkeer.“

Koopmans: “Die stelling onderschrijf ik niet. Je moet alles in perspectief zien. Als de miljard mensen in India auto gaan rijden, vraag ik me af of dat nog steeds zo is.”

“De Indiërs eten ook nog niet massaal vlees”, werpt de interviewer tegen.

“Maar ik gun ze het wel, om eens naast hun kopje rijst een kipfilet te kunnen eten.”

Niets geen kleurrijke, smakelijke gezonde maaltijden in India, maar een schamel kopje rijst, waar hoognodig een kipfiletje bij moet voor die stakkers. Nu zal ik niet ontkennen dat er heel veel Indiërs zijn die het vaak met alleen een kopje rijst moeten doen, maar die gun ik toch vooral van die pittige linzen en die lekkere verse groente erbij. Maar zo werkt het dus niet.

Koopmans: “(…) de negen miljard mensen die de wereld straks telt, zijn alleen te voeden met een intensieve veehouderij. Daar is het CDA van overtuigd.”

De interviewer probeert nog wat te argumenteren over soja uit de derde wereld voor veevoer, maar dat is natuurlijk ook onzin.

Koopmans: “Vergeet trouwens niet dat 85 procent van het soja schroot is. Dat kunnen mensen niet eens eten. Net als gras, dat eten mensen ook niet. Je kunt de varkenshouderij ook als de grootste afvalverwerker zien. Voor ons past de veehouderij in een duurzame voedingsproductie.”

De interviewer houdt dapper vol: “Op de weilanden waar gras staat, kunnen toch ook bijvoorbeeld kolen worden geteeld?”

Koopmans: ”Het is zo’n verwende Westerse opvatting om vlees terug te willen dringen. Een goede voeding bestaat uit een zekere mate van vlees.”

Kortom, vegetarisch eten is verwend Westers gedoe. In India moeten de mensen eerst maar eens fatsoenlijk vlees leren eten. Dat is beter voor hen en voor het milieu…

* Hindoes beschouwen eieren als niet-vegetarisch.

“Nou ja, je kunt natuurlijk ook gewoon een pak yoghurt op tafel zetten…”

2011-01-10T22:58:00.003+01:00

Ik geef het eerlijk toe, ik kijk wel eens naar Boer zoekt vrouw. Soms trek ik het niet, maar gisteravond werd er in alle boerderijen gegeten en dat vind ik dan wel weer interessant.

In huize Richard serveert Duitse Heidi een maaltijd uit haar vaderland: kruimige aardappels met een intrigerende groene smurrie, knakworstjes, gerookte zalm en vrolijk geverfde paaseieren. Wat vroeg in het jaar, dunkt me.

In huize Frank gaat het er minder gezellig aan toe.
”Is er iemand die iets absoluut niet lust of niet mag of niet wil?” vraagt de olijke jonge geitenboer voor hij begint met koken.
“Ja, ik, ik eet geen vlees”, zegt Berber.
“Vind je het erg om het er tussenuit te vissen?” vraagt de krullenbol.
Berber vindt het dan maar niet erg.
“Tja, het zal wel naar vlees smaken. Ik kan het wel apart bakken, maar dan heb ik pannen te weinig en dan duurt het allemaal zo lang.”
Berber zegt dat ze het begrijpt.
Dan gaat de geitenboer los. Of ze misschien denkt dat biologisch vlees beter is. Dat denkt Berber eigenlijk wel. Of ze dan wel een goed beeld heeft van de vleesindustrie en of dat beeld wel objectief is. Of ze niet weet dat biologisch vlees veel meer CO2 uitstoot veroorzaakt? De voorheen zo olijke geitenboer zwaait nu met de koekenpan waar hij zo dadelijk de sukadelappen in gaat bakken.
“Maar ik eet ook geen biologisch.”, zegt Berber.

De stukjes stoofvlees gaan de koekenpan in.

“Je hoeft jezelf hier nu niet tegen te verdedigen daarin, al is de setting hier nu wel drie tegen een. Als je maar weet waarom.” zegt Frank.
Even later is stemming in huize Krullenbol tot het nulpunt gedaald. De drie sollicitantes zitten met de intensieve geitenhouder aan tafel. De twee vleesetende dames proberen hun kokhalzen te verbergen. Het vlees is niet weg te krijgen. De ene weet de oorzaak, sukadelappen moeten een paar uur sudderen.
“Het is soepvlees”, denkt de ander.
Er tekenen zich rode vlekken af op de voormalig olijke geitenhoederwangetjes.
“Ik snap niet dat ik dit vlees heb genomen.”
“Daar kan ik niet over meepraten.”zegt Berber fijntjes.

Vrolijker gaat het toe in huize Annemarie. De drie mannen die zij op zicht heeft genomen laten zich eens heerlijk door haar verwennen. Vooraf tomatensoep, dat kennen de mannen wel. Maar het toetje is een bijzondere belevenis: tiramisu. Een nieuw toetje!
“Ja, ik ben wel wat gewend, maar zulke aparte gerechten, die kom ik niet vaak tegen.” zegt een van de drie glunderend.
“Nou ja, je kunt natuurlijk ook gewoon een pak yoghurt op tafel zetten, maar eh…, dit is toch veel leuker? “ zegt Annemarie.

En hoe moet het nu verder met vegetarische Berber? Die zou een taxi moeten bellen. Naar huis. Daar gewoon een pak biologische geitenyoghurt op tafel zetten. Dat is toch veel leuker dan zitten kieskauwen met zo’n irritante geitenhouder?

Hm…, misschien kijk ik toch volgende week toch maar weer…

Voor wie het heeft gemist

Hollandsch dictaat

2010-12-18T00:41:00.005+01:00

Twee dagen na het Groot Dictee twijfel ik voortdurend aan mijn spelling terwijl ik dit stukje schrijf. Mooi dictee trouwens, geschreven door Tommy Wieringa. Ik had 28 fouten. Dat wilde u toch vragen?

Eerder die woensdagavond kwam G. thuis met zijn kerstpakket. Bij het uitpakken ontstak ik niet in thymotische woede, veeleer barstte ik uit in een ~~Homerisch~~ homerisch gelach. Het thema dit jaar was Hollandsche Helden. De Stoere Chips, Krakende Crackers en Zilte Tonijn (zonder MSC-keurmerk) en andere narigheid hebben allemaal een stoere zwarte verpakking met oranje accenten en een “100% STAVAST” keurmerk. Daarnaast hebben ze elk een eigen motto. Een bloemlezing: Staal wordt gehard in de wind, Succes naar arbeid, Vele handen maken licht werk, Schepen van hout, mannen van ijzer. Kortom, terug naar de VOC-mentaliteit, weg met die ~~Jan Salie~~ jan saliegeest.

Wat is dat toch, die modetrend van restauratieve nostalgie, van kleinburgerlijk ressentiment en van heimwee naar een verloren monocultureel paradijs die de winkelschappen van Blokker en Xenos (sic!) blauwwit kleurt met Delfts blauwe theedoeken en mokken, die van Boer zoekt Vrouw een tv-topper maakt en een archaïsche spelling en oubollige spreuken als toppunt van oer-Hollandse gezelligheid beschouwt? (instinkers in deze zin zijn o.a. blauwwit, Delfts blauwe en oer-Hollandse).

Ik denk, al klinkt het vreemd, dat er achter deze Hollandisering van Nederland een Limburger steekt. Het geperoxideerde ressentiment in je kerstpakket.

Laten we maar einde maken aan dit dictaat!

Noot: ik heb sommige termen geleend uit de overigens zeer lezenswaardige lezing die Jan Willem Duyvendak op 11 juni 2009 hield op de Dag van de Sociologie

Taalkeuken in India

2010-12-11T12:32:00.018+01:00

De afgelopen weken was de taalkeuken op reis in India en Nepal. Een van de vele hoogtepunten was een kookcursus bij Shashi in Udaipur.
We leerden pakora's maken met twee heerlijke verse chutneys erbij, verschillende curries, kookten pilau en bakten chapati's, paratha's en naan. Natuurlijk kocht ik later in de bazar van Jaipur ook zo'n mooie kruidendoos. Ook gingen er geurige specerijen uit Jodhpur mee naar huis. En natuurlijk de recepten van Shashi.

Aan het begin van de les vertelde Shashi haar levensverhaal.
Daarna gingen we aan de slag.

Pakora's met chutney. Eerst zelf maken, dan opeten.

Je moet even de slag te pakken krijgen, maar dan bak je echte chapati's, paratha's en naan.

Kom je ooit eens in Udaipur, dan moet je zeker een cursus bij Shashi volgen! Meer informatie: http://shashicookingclasses.blogspot.com/

Wat is dit nu?

2010-10-24T14:28:00.007+02:00

Een wandelingetje langs het kanaal op een mooie herfstdag. Ineens valt mijn oog op een houten constructie. Wat is dit nu, vraag ik me af. Zou het kunst zijn? Waarschijnlijk iets van milieuvriendelijke kunst, gemaakt van sloophout. Of misschien van inheems hardhout, zoals Robinia. Ik zie rechte vormen, die enerzijds een commentaar zijn op de ronde vormen van de natuur en anderzijds aansluiten bij de rechte lijn van het kanaal, maar daar wel weer haaks op staan. Wat zou de kunstenaar daar mee willen zeggen?
Maar misschien vergis ik me, misschien heeft de installatie wel nut. Misschien is het een plek waar vogels kunnen schuilen tegen de regen? Het hoge deel voor de grote vogels zoals de zwanen en het lage deel voor de kleinere vogels, zoals de eendjes. Fijn dat er ook stenen onder liggen, dan krijgen ze niet van die modderpoten.
Of zou het een radarbaken zijn voor de scheepvaart in het kanaal?
Ik blijf gissen...
Maar gelukkig, even verderop heeft het Stadsdeel Oost een bord met uitleg geplaatst: het is een picknickplek! Op het lage gedeelte kun je zitten, op het hoge leg je je eten neer. Kijk maar op het plaatje hoe het moet. Fijn,weer wat geleerd! Geweldig toch, zo'n stadsdeel!

Dinertje

2010-10-02T00:26:00.003+02:00

De Taalkeuken wilde een leuk driegangendinertje voor het nieuwe kabinet en zijn gedogers bedenken. Geschikt voor de hardwerkende Nederlander, van vreemde smetten vrij en tot tevredenheid van de dierenpolitie. Want The Animal Cops is duidelijk een speerpunt in het conceptregeerakkoord. Ze komen er maar liefst vier keer in voor. Ze krijgen zelfs een eigen telefoonnummer met het diervriendelijke ezelsbruggetje: “1-1-4, Red een dier”. Ik zal u niet vermoeien met ideeën in de Taalkeuken over andere nieuwe 1-1-x nummers (“1-1-5, Red een wijf…”, nee, laat maar).

Een dinertje dus. Ten genoege van The Animal Cops is voor de taalkeuken niet zo moeilijk, er wordt daar toch gewoonlijk vegetarisch gekookt. De vraag is wel of vegetarisch goed genoeg is voor de hardwerkende Nederlander en of daar geen vreemde Boeddhistische of Hindoeïstische smetten aan kleven. Dat risico neemt de Taalkeuken dan maar. Wat wel gemakkelijk is, het normale milieutobben in de Taalkeuken is deze keer niet nodig, want milieu is geen item voor dit kabinet.

Een dinertje dus. Soep vooraf? Goed! Typisch Nederlands, maar niet te moeilijk natuurlijk, want daar heeft de hardwerkende Nederlander geen tijd voor. Misschien een soep uit blik? Maar welke? Asperges, het witte goud uit de streek van de gedoger. Gebonden aspergesoep uit blik, verleukt met een fijngeprakt Barnevelds eitje uit de Biblebelt, ja, dat is het!

Hoofdgerecht? Ik kan de gedachte aan spruitjes maar niet uit mijn hoofd krijgen, maar dat is natuurlijk te flauw. Bovendien zijn spruitjes de laatste jaren reuze hip geworden onder subsidieverslindende bakfietsrijdende grachtengordelprofiteurs. Ik kan beter iets bedenken voor 130 rijdende provincialen uit het zuiden des lands. Zuurvlees of zo, maar dat is niet vegetarisch. De patat die daar bij hoort natuurlijk weer wel. Die houden we er in. OK, niet te moeilijk doen, bij patat hoort natuurlijk appelmoes. Al dan niet met een kersje. Dat is vrijheid, die keuze. Als derde ding een pasteitje met een ragoutje. Een ragoutje met kaas uit Godvrezend Zuid- Holland.

Het toetje. Natuurlijk geen uitheemse baklava of tiramisu. De oer-Hollandse vlaflip? Nee, die heeft een te hoog campgehalte gekregen. Voer voor homoseksuele subsidieverslindende soapacteurs bij de publieke omroep en andere profiterende kunstenmakers. Een bananasplit: banaan, nepchocoladesaus en scheerschuimslagroom uit een spuitbus. Ja, dat is het!

En nu maar hopen dat er niemand uitglijdt over een bananenschil.

2010-09-13T00:20:00.005+02:00

Het is zover, www.taalkeuken.nl is on line!
Naast mijn werk ga ik meer koken voor groepen. Mijn maaltijden zijn vegetarisch en vrijwel geheel biologisch. Ik kook graag een week of een weekend op locatie. Bijvoorbeeeld tijdens een yogaweekend of een training mindfullness. Ook kan ik de lunch verzorgen tijdens een cursus of workshop.

In mijn de taalkeuken kook ik niet alleen, maar bak ik desgewenst ook teksten over. Ook schrijf ik nieuwe teksten. Helder, fris en begrijpelijk. Teksten die voor de meeste mensen te begrijpen zijn.
Voor meer informatie, zowel over koken als over schrijven kun je contact met mij opnemen.

Mandala's ...

2010-08-27T17:33:00.005+02:00

De Taalkeuken was vorige week naar Winterswijk verplaatst. Negen dames hebben daar een week lang met de inspirende begeleiding van Divyam aan een of meer mandala's gewerkt. Tussendoor maakten ze tijd om zich het eten uit de de Taalkeuken goed te laten smaken.

Het mandalavirus drong ook de Taalkeuken binnen, met onder andere dit resultaat.

Keer om! Amsterdam is vol...

2010-07-12T00:20:00.002+02:00

We reden vanuit het zonnige noorden naar huis om daar de wedstrijd te zien. Vanaf Zaandam knipperden borden: Amsterdam is vol, Keer om, Ga elders kijken!
Gelukig deed niemand dat, want het het had nog knap gevaarlijk kunnen worden met al die spookrijders. Ik was nog even bang dat de bruggen zouden zijn opgehaald, maar we konden zonder problemen ons huis in de hoofdstad bereiken.

Maar schokkend vond ik het wel. Amsterdam is vol. Keer om! En dan zit Wilders nog niet eens in de regering

Schrijver en lezer

2010-07-05T23:37:00.006+02:00

Dit weekend las ik het nieuwe boek van Kees van Beinum, Een soort familie. Op de beste plek om dat boek te lezen, namelijk op Wieringen, want daar speelt het boek zich grotendeels af.
Van eerdere boeken van Van Beinum was ik niet zo erg onder de indruk, al lezen ze wel lekker.
Van dit boek wel.
Ligt dat nu aan Van Beinum of aan mij?

Omdat wij al twaalf jaar een datscha op dit voormalig Zuiderzee-eiland hebben, heb ik aan een half woord genoeg. Schrijft hij "de haven", dan ruik ik de zee, hoor ik de touwen in de wind slaan, zie ik de netten op de kade en proef ik verse haring.
"De kerk van Oosterland?" Ik hoor de klok al slaan en ik loop een rondje over het kerkhof.
"De kermis?" Ik zie direct loddderige zeeblauwe ogen in hoekige koppen van compacte jongens die ladderzat over straat zwalken. Als ze twee oorbellen in een oor hebben zijn ze van Den Oever.

De hoofdpersoon van Een soort familie groeit op in een fundamentalistisch pacifistisch gezin. Elke zaterdag gaan ze er op uit om handtekeningen op te halen en folders uit te delen. Zelf was ik in die tijd ook actief in de vredesbeweging. Weliswaar in een heel wat vrijere en vrolijkere variant, maar de handtekeningen moesten toch ook opgehaald worden en die folders uitgedeeld. Of verkocht, nu ik er over nadenk. Ook hier kan ik heel veel zelf inkleuren.

Ik weet dus niet of het aan Kees van Beinum ligt of aan onze fijne samenwerking van hem als schrijver en mij als lezer dat ik dit boek zo goed vind. Ik heb er in elk geval van genoten.

Toen ik het uit had, ben ik nog even langs het Lutjesstrand gefietst...

Onze reklame stopt aan het oor

2010-06-29T22:18:00.006+02:00

De croquant terrine van het hoofd in habit en zijn vervolg van verse crudités.
De grondslag van roken, zijn croquants en zijn zachtheid
De gekke salade van rauwe hammen huis en zijn zachtheid van seizoenen.
Het marmer van vissen, zijn lichte groene saus. Saus die aan het verse gras wordt geroomd.
De rug van zalm in mooi standpunt, salade frisheid, en zijn sausen.
De grondslag van gerookte zalm huis, komkommer aan de dille raket en aérée saus aan de mierik.

De kou: Soepen van groenten of vissen in vermindering
Wijken van pizza huis

DE SCHARRELKIP: De haan aan de wijn. Het net aan de Italiaanse saus dat aan de basilicum wordt gevuld.

Het opgezette stuk Van doen bevriezen creme. Doen bevriezen profiteroles
Het duo Van Beiers in zijn custardpudding.
Lauwe jaloezie aan van verzoek
Bescheidenheidskoffie

De poezie ligt op straat; of liever gezegd op het internet. Dit zijn namelijk enige mogelijkheden voor gerechten van de catering van Danny en Viviane DEJEJET, HANDWERKSMAN VARKENSSLAGER TRAITEUR

Mocht u meer willen weten:

Dames, Heren,
Bij u of in zaal, kiest de plaats, wij ons houden met de rest bezig. Jawoord, van de voorbereiding van de zaal, van het aperitief aan het nagerecht en tijdens uw avond, als u naar het verlangt, zijn wij daar om u van uw dag… een prachtig succes, een wonderlijke herinnering te dienen en te doen. Wij stellen u voor, de aperitieven „huis“ en hun warme of koude keuze van zakouski, voor het plezier van het oog en proeven. Voor het plezier om de mand crudités en zijn sausen „op te peuzelen“. Alles voor een ontvangst en een inzet in sfeer van uw gasten. Uw maaltijd, zijn wij daar voor u adviseren, u helpen het samenstellen. Hij zal met zorgen, met verse producten van eerste keus voorbereid worden en door een bevoegd, synoniem personeel met kwaliteit gediend. Onze dienst, eveneens is het, het laagje, het vaatwerk en het materiaal, indien noodzakelijk. U hebt voor een koud buffet geopteerd. Deze zal, volgens uw keus, het seizoen en de wil van de markt, in een ronde van vissen, vlees, terrines, specialiteit samengesteld worden, samengestelde salades, groenten, sausen en goed van andere dingen nog. Onze catering, is het eveneens de mogelijkheid om te laten voorbereiden en om de schotels af te halen dat u houdt van, om u toe te laten om zonder verlegenheid te ontvangen. Onze refertes: 30 jaar van dienst en kwaliteit, onze reclame… stopt het aan oor. Wij bedanken u voor uw vertrouwen, en blijven tot uw beschikking voor alle aanvullende inlichtingen.
Danny en Viviane DEJEJET.

Noot van traiteur Dejejet:

De vertaling is niet geheel spreekwoordelijk, er kunnen dus woorden in voorkomen die niet vertaald zijn (dit is aan de hand van een vertaal programma omgezet van Frans naar het Nederlandstalig).
Wij zijn niet aansprakelijk voor zet, schrijf en prijsweergaven (voor het geval zich dit mocht voordoen).

Heeft u er nu nog geen genoeg van, dan is er hier meer. Bovendien kunt u er de tekst in het Frans lezen. Dat is wat begrijpelijker.

Taalkeuken in Frankrijk

2010-05-31T21:09:00.002+02:00

De taalkeuken was afgelopen week naar Frankrijk verplaatst. Een paar dagen in Benest, waar het leven goed is. Over een jaartje kunt u er misschien ook logeren, maar daarvoor moet er nog wel het een en ander gebeuren. Ik kon me er uitleven in de buitenkeuken van onze vrienden, Franse boeken kopen en lezen, wandelen en uitrusten. Er kruiste een Madeleine-bakplaatje mijn weg, dat natuurlijk gekocht moest worden. Want waar komen literatuur en koken dichter bij elkaar dan in de Madeleine-cakejes van Proust? Er gaat de komende tijd in de taalkeuken gewerkt worden aan de perfecte Madeleines en Proust moet ook weer eens uit de kast (maar wel in het Nederlands). Verdere oogst: geweldige Franse ontbijtkoffiekoppen, een lelijk dienblad met het recept van uiensoep en ambachtelijke notenolie, allemaal van de vide grenier (rommelmarkt)in Genouillé. Ook nog kaas, groente en fruit van de markt van Versailles, waar we de laatste dagen verbleven. Zoete aardbeien en heerlijke kersen, asperges, een biologische hele oude Tomme de…, schimmelige geitenkaasjes enz. Het is dus nog even nagenieten in de taalkeuken.

Prachtige zeeschildpad onder de Amsterdamse brug

2010-05-10T23:06:00.003+02:00

Feest

2010-04-30T20:24:00.022+02:00

Wat ben ik toch blij dat ik de koningin niet ben. Om meer dan een reden, maar vandaag omdat ik niet met een rare hoed op mijn hoofd boterbabbelaars hoefde te proeven, niet naar touwtrekken, biersjoelen, wasstampen en even later naar koekhappen, –herstel- bolushappen-, nettenboeten, garnalenpellen en andere narigheid hoefde te glimlachen.

Ik kon vandaag giraffen kijken, mooie muziek horen en nog meer mooie muziek horen en lekkere biowijn proeven op een leuk feest.

De drie giraffen kuierden over de Bredeweg, bogen zich af en toe naar de feestvierders en knabbelden aan de bomen.

detaalkeukenblijftzichverbazen

2010-04-17T23:31:00.005+02:00

Als eigenaar van de Taalkeuken ben ik een trouwe lezer van de Allerhande, pardon, allerhande. Vanwege trends, producten en wel eens leuke recepten, maar ook vanwege het blad als tijdschrift. De trends in de taal, dus.

In november had ik mij al verbaasd over titels zonder hoofdletters. In dit nummer nog steeds geen hoofdletters, maar, NIEUW! , de namen van de rubrieken zijn nu zonder ook spatie!

Dus: watetenwevandaag, nieuwindekeuken en proefapril.

Het platform Signalering Onjuist Spatiegebruik (SOS), dat gewoonlijk ten strijde trekt tegen overbodige spaties kan ook hier aan de slag.

Ik ben benieuwd naar de volgende llrhnd of zou het de aeae worden?

Maar wat is het?

2010-04-14T22:09:00.003+02:00

Dit is een luiertaart. Hier leest u hoe u die zelf kunt maken. Waarom u dat zou willen?
Geen idee. In elk geval is het goedkoper dan bestellen.

Binnenkort wordt ik oudtante. Nicht heeft van het weekend een babyshower gehad, hoorde ik. Een soort vrijgezellenfeestje om het aanstaande moederschap te vieren. Even op internet zoeken naar dit fenomeen opende een geheel nieuwe wereld voor mij, die van de luiertaarten. Zo is de reuze luiertaart van Sonja’s Geboorte Boetiek (€ 84,95), voorzien van een Ooievaar Silvi no 2 van het merk Happy Horse. En dat is niet zomaar een ooievaar, Door met Silvi de ooievaar te knuffelen wordt de geestelijk-sociale ontwikkeling gestimuleerd lees ik. Een tante is toch nooit te oud om te leren.

Zelfhulpboeken

2010-03-17T15:39:00.001+01:00

Opgevangen gesprekje in de kringloopwinkel:

“Dag meneer”
“Dag meneer”
“Waar staan hier de zelfhulpboeken?
Ik bedoel, boeken over hoe je moet leven.”
“Daar staan de medische boeken.
En daar de wijsgeren en de filosofen
De psychologen staan daar.”
“Dank u wel, meneer”

Zaandam

2010-03-15T22:20:00.002+01:00

Zaandam, ik was er nooit geweest omdat het altijd te dichtbij was om er iets te zoeken te hebben. Ik koesterde mijn illusie van pittoreske Zaanse huisjes & ander stedenschoon. Toen ik er uiteindelijk toevallig eens belandde was het een enorme desillusie: de megaRABObank in koeienpoepkleur tegenover het station, de tot op de draad versleten koopgoot, het vervallen Csaar Peterhuisje. Nergens pittoreske Zaanse huisjes & ander stedenschoon, alleen maar instortende wederopbouw.

Vanavond zag ik op tv dat Zaandam wordt vernieuwd. Een nieuw hotel als cynische deconstructie van die Zaanse huisjes die er allang niet meer stonden, en dat is nog maar het begin.
Zal ik er weer eens heen gaan of zal ik mijn beeld van vervallen wederopbouw maar liever blijven koesteren?

Echte mannen drinken thee

2010-03-13T01:21:00.009+01:00

Vroeger had je nog echte mannen. Van die mannen die ‘s zondags ineens het huis binnen liepen om het vlees te snijden. Nu doen ze dat niet meer, sterker nog ze eten zelfs geen vlees meer. En de kinderen weten ook drommels goed wie die man is die ‘s woensdags de risotto maakt.

De tijden zijn veranderd, mannen zijn vaders geworden. Camiel Eurlings gaat heel ver, want hij gaat vast thuis zitten voordat er zelfs maar een kleine is.

Vanavond in Pauw en Witteman volop discussie over de keuze tussen politiek en vaderschap. Frits Wester, politiek verslaggever, was er van overtuigd dat de dames Bos en Eurlings ferme taal hadden uitgeslagen, waarop Camiel een eitje voor zijn geld koos en Wouter besloot zijn veggie culinaire carrière thuis meer kans te geven.

Cisca Dresselhuis, ex- hoofdredacteur van de Opzij, geloofde er allemaal niets van. Er zou wel iets anders, iets politieks achter steken.

Grappig, dat de vrouw die jarenlang heeft gestreden voor meer verantwoordelijkheid van mannen voor gezin en huishouden, nu niet haar finest hour beleeft, maar er geen klap van gelooft. Zelf weet ik het allemaal niet zo. Misschien klopt het allemaal wel en is de maatschappij echt gefeminiseerd.

In elk geval krijgen we nu een nieuwe man die graag thee drinkt, een typisch vrouwendrankje. Twee weken geleden heeft hij ook al de halve Margriet volgeschreven. Dat lijkt me geen toeval, de damesbladen zijn politiek kennelijk belangrijk geworden. De Gerda komt ook al met de damesbladen mee. Misschien is dat allemaal een beetje pijnlijk voor de ex-hoofdredacteur van een (voormalig feministisch) vrouwenblad.

Gerda

2010-03-09T23:00:00.003+01:00

Commotie over de nieuwste Personalityglossy: de Gerda. Op kosten van het Ministerie van LNV mocht Gerda Verburg een eigen Glossy maken. Om het Ministerie te promoten? Of om Gerda te promoten? Allebei denk ik. De Gerda verschijnt in een oplage van 830.000 stuks als bijlage bij alle populaire vrouwenbladen. Om eerlijk te zijn is het nog niet eens zo’n onaardig blaadje geworden. De ANWB-Kampioen (oplage 3,8 miljoen) is echt veel slechter. Mochten u of uw vrouw geen vrouwenblad lezen, hier kunt u het blad ook bekijken.
Misschien dat bij sommige lezers of lezeressen de fantasie bij de voorplaat van de glossy op hol slaat: we zien Gerda in het leer (inclusief handschoentjes) met een zweepje in de hand. Mijn fantasie ging pas op de een na laatste pagina los, want daar lees ik: LNV is niet aansprakelijk voor handelingen van derden welke mogelijkerwijs voortvloeien uit het lezen van deze uitgave.

Wat zou ik willen doen na het lezen van dit blad? Gele ekobieten kopen die je partner niet blieft? ’s Nachts Pierre Wind opbellen? Braakballen pluizen? Hooggehakt door het bos lopen? Lesbisch worden? Of misschien een lelijke oranje jurk van gerecycled plastic aantrekken die ontworpen is door ene Berber Soepboer? Ik had er eigenlijk allemaal helemaal geen zin in.

Nieuwe tijden ...

2010-03-07T13:28:00.005+01:00

Als u snel bent, kunt u in de gemeente Dronten misschien nog een rotonde sponsoren. Er zijn er elf in de aanbieding. Als u de rotonde aanlegt of onderhoudt, mag u er reklame voor uw bedrijf neerzetten. Ik was even verbaasd toen ik dit bericht las, rotondes aanleggen lijkt mij toch een overheidstaak, maar dat komt natuurlijk omdat ik soms een beetje ouderwets ben.
Natuurlijk is het een goed idee! In 2010 moet de overheid zich marktgericht opstellen. En toen ik in mijn hoofd deze grote denkzwaai had gemaakt, begon het te borrelen en te bruisen. Wat een mogelijkheden!

Betaal uw eigen lantaarnpaal!
Warempel, dit is uw eigen drempel!
Wat een prachtig gezicht, je eerste eigen stoplicht! (leuk kraamcadeautje!)

Maar er kan nog veel meer. Wilt u meer blauw op straat? Wees een vent, sponsor uw eigen agent!
Uw foto komt dan achterop zijn uniform te staan.

Kiezen

2010-02-28T00:27:00.014+01:00

De laatste zaterdag voor de gemeenteraadsverkiezingen, dus een gezellige drukte op de markt. De Nieuwe socialisten of iets in die geest riepen met borden en krantjes op om niet op Wilders te stemmen. Zelf doen ze kennelijk niet mee, maar zo hebben ze gegarandeerd wel succes. Ik weet zeker dat er in Amsterdam geen enkele stem op de PVV zal worden uitgebracht. Want dat kan niet.

De PvdA deed iets met wat verflenste rozen die ze nog over hadden van de Valentijnsactie, terwijl de VVD een eindje verderop
tersluiks kleine kaartjes met het portret van hun buurtlijsttrekker in je hand probeerde te stoppen. Of het nu plotseling opgevlamd milieubewustzijn is of een voorschotje op de beoogde bezuinigingen, in elke geval vinden ze het zelf ook niet nodig er al te veel papier aan vuil te maken.

De bakfiets van Groen Links stond om de hoek. Daar werden de ballonnen opgepompt. Want Groen Links had ballonnen en kleine molentjes op een stokje. Leuk voor de kinderen natuurlijk, maar die mogen nog niet stemmen.

De robuuste mannen van de SP stonden met stevige versleten boodschappentassen. Vol met pannensponsjes. Sterker nog, met de verbeterde versie van het bekende SP-pannensponsje.

Tja, je hebt kieswijzers en kieskompassen, maar je hebt ook gezond verstand. En als je dan moet kiezen tussen luchtballonnen en molentjes en de verbeterde pannenspons?

Misschien moet Groen Links nog eens nadenken over het campagnemateriaal?

Door weer en wind?

2010-02-12T16:33:00.007+01:00

Ik heb het goed voor met de kippen. Daarom koop ik altijd eieren van kippen die buiten mogen lopen. Vrije uitloop of zoals de Fransen zeggen “élevé en plein air” (opgevoed in de openlucht; ik zie dan altijd welopgevoede kippen voor me die met twee woorden spreken, “Cot-Cot”, in dat geval, want ze praten achterstevoren daar.)

Zo hadden we laatst een doosje eieren met de merknaam Buitenei. Geestig nietwaar? Maar ik ben heel erg geschrokken, want ik lees op dat doosje dat die kippen door weer en wind moeten. Dat klinkt toch stukken minder romantisch dan “en plein air”.

Door weer en wind, staande op je pedalen tegen de snijdende noordwestenwind in worstelen om op tijd op school te zijn. Brrrr….

Aan duigen, mijn romantische beeld van kipjes die gemoedelijk op een bloemrijk grasveld lopen te lanterfanten in het zonnetje en zo af en toe eens een lekker wormpje snacken. De werkelijkheid is kei en keihard. Door weer en wind moeten ze!

De twijfel slaat toe. Doe ik er eigenlijk wel goed aan om die eieren te kopen? Zitten die kippen eigenlijk niet veel liever in een centraal verwarmd hok met goede verlichting?

Volgende keer toch maar Volière-eieren kopen?

Is het al mei?

2010-02-09T23:40:00.005+01:00

Ik verlang ook erg naar de lente. Maar laten we eerlijk zijn het is nog steeds begin februari. En dan is het winter. Zelf eet graag een beetje met de seizoenen mee, vandaag bv spruitjes. Door tijdgebrek van AH, ipv de prima harde pittige EKOspruiten die ik normaal heb. Raar, die smaak (“van nature een iets zoete smaak”, meldt de verpakking; sinds wanneer zijn spruiten zoet?) Behalve dat ze nergens naar smaakten waren ze binnen de kortste keren veel te gaar. Hoe doen ze dat nu weer, spruiten die sneller gaar zijn?

Inderhaast had G. ook nog een pakje vleeswaar meegenomen dat in de reclame was. Hij eet dat af en toe. Duits gehakt was het. Linksboven op de verpakking zit een stickertje. “Specialiteit van het seizoen.” Ja, eten met de seizoenen is wel een beetje hip aan het worden, dus AH grijpt dat natuurlijk aan om weer een nieuw stickertje toe te voegen. Maar dus niet op die rare zoete seizoensspruiten en wel op het Duitse gehakt.

Het is toch nog lang geen begin mei?

Met burgertjes spelen...

2010-02-07T12:51:00.013+01:00

Eigenlijk wind ik me 's ochtends vroeg niet graag op, maar toen ik deze enorme posters op het station zag hangen, gebeurde het toch.
Een grote vent die met autootjes speelt en volwassen vrouw die met poppetjes speelt.
Bah!
Rolbevestigend, daar gaat het natuurlijk om, denkt u. Laat die meid nu eens met autootjes spelen. Ook, natuurlijk, maar dat kan ik 's ochtends vroeg nog wel aanzien zonder te ontploffen.

Waar is dit reklame voor? Om gemeenteambtenaar te worden!
Een ambtenaar is heel erg groot en burgertjes zijn heel erg klein. Zo wordt het beroep aantrekkelijk gemaakt. Ik meen dat het reklamebureau als opdracht had te laten zien dat je als gemeenteambtenaar veel meer invloed hebt dan je denkt. Leuk gedaan ... Maar ik als burgertje laat toch echt niet me me spelen!

Geloof, wanhoop en liefde

2010-01-31T01:43:00.002+01:00

Vrijdag ben ik naar het Filmfestival in Rotterdam geweest. Vier films gezien.

De absolute topper van de vier was Lourdes. Een speelfilm met een enigszins documentair karakter. Want de film laat zien hoe het de pelgrims in Lourdes vergaat, iets waar ik altijd al nieuwsgierig naar was. Dat laat de film nauwkeurig zien. En het klopt, want ex-bisschop Bär, die de door zwangerschap verhinderde regisseuse verving in het interview vooraf, herkende het allemaal. Aardige man trouwens, die monseigneur Bär. Katholiek met humor en een Sinterklaasachtig plezier in een optreden voor een breed publiek.
Maar Lourdes is ook een echte speelfilm. Met een verhaal, een plot en personages waar je je aan gaat hechten. Het verhaal wordt goed verteld, alles klopt en er valt ook genoeg te lachen. En natuurlijk gebeurt er een wonder. Of toch niet?

Deze trailer is in het Duits. Wij zagen de film in de Franse versie (met ondertitels)

Lourdes zal vast wel in de bioscopen komen.

Op twee komt Hunting &zn, een Nederlandse film van de voor mij onbekende regisseur Sander Burger en het acteurspaar Dragan Bakema en Maria Kraakman. De film begint met onbeduidende scènes uit het voorspelbare en herkenbare leven van Tako en Sandra. Je vraagt je na een tijdje af waarom je nu zit te kijken naar het doorsnee leventje van twee normale saaie dertigers. Maar dan raakt alles uit het lood en beginnen deze normale saaie dertigers elkaars en hun eigen grenzen op een schokkende manier te overschrijden. Echt niet normaal meer! Schokkend is vooral hoe begrijpelijk en voorstelbaar het is dat het zo mis kan gaan. En dat komt allemaal niet meer goed.

Hunting & zn komt binnenkort in de bioscopen.

Op drie het Thaise sprookje Nymph. Een boos sprookje, dat wel goed lijkt af te lopen. Omdat we niet goed thuis zijn in de Thaise cultuur en beeldtaal is voor ons niet alles te duiden. Bosgeesten spelen een belangrijke rol. Maar er blijft genoeg moois over: de prachtige beelden en geluiden van het oerwoud, de mysterieuze sfeer en de emoties van het echtpaar dat een moeilijke periode beleeft.

Op de laatste plaats Content. Eigenlijk hadden we naar Hadewijch gewild, maar die was al uitverkocht. “Content is een ambiënte 21e-eeuwse roadmovie, een associatief filmessay dat eerder is gebaseerd op de trance-achtige toestand van autorijden dan op de lineaire ontwikkeling van de weg van begin naar eind.”, aldus de toelichting. Dat wekte zoveel nieuwsgierigheid op dat we deze film als alternatief kozen. Dat hadden we beter niet kunnen doen. Content is pretentieus geneuzel met bijeengeraapte beelden die technisch gezien niet geschikt zijn om op een bioscoopscherm te projecteren. Onscherp. We zaten in het midden van de rij, dus we moesten het uitzitten; jaloers kijkend naar degenen die aan de kant zaten en zich wel uit de voeten konden maken.

ANWB rules

2010-01-22T22:00:00.003+01:00

De kilometerheffing komt er niet als de ANWB de plannen afwijst. Minister Camiel Eurlings (Verkeer) zei dit vrijdag na afloop van de wekelijkse ministerraad. (bron: NU.nl)

Laat ik nu al mijn leven lang denken dat ik in een parlementaire democratie woon. Wij kiezen een Parlement en dat beslist hoe de dingen moeten gaan in het land. Ik heb me vergist, blijkt nu.

Beslissingen kunnen dus ook bij een belangenvereniging gelegd worden. In dit geval, omdat het over een onderwerp gaat dat automobilisten raakt, bij de grootste belangenvereniging van automobilisten. Ik heb geen auto en geen rijbewijs, daarom ben ik geen lid van die club. Dus ik mag niet mee praten. Jammer, want ik ben eigenlijk wel voor die kilometerheffing. (en je kunt wel raden wat de meerderheid van de leden die automobilistenclub vindt.)

Maar dan ga ik doordenken. Moet de bio-industrie verboden worden? Mogen de clubsgewijs georganiseerde veggies daarover over beslissen? Ik word al helemaal blij. Hoewel, voor hetzelfde geld wordt de Koninklijke Nederlandse Slagersvereniging gevraagd om de beslissing te nemen. Dat wordt nog spannend, welke club zal de minister kiezen?

En dan ga ik weer verder denken. Het is zeker erg goed nieuws voor uitkeringsgerechtigden. Want wie moet er beslissen over de hoogte van de uitkeringen? Natuurlijk de organisaties van uitkeringsgerechtigden, dat kan niet anders! Jammer voor de Voedselbanken, want die zijn niet meer nodig. Geen gezeik, iedereen rijk.

En over de afschaffing van het Koningshuis hoeven we al helemaal niet meer te praten. Die beslissing ligt natuurlijk bij het Koninklijk Huis.

Kleine lettertjes...

2010-01-22T15:26:00.002+01:00

Op de website van de Kamer van koophandel:

Hoe gebruikt u deze algemene voorwaarden?

U moet uw klanten voor of bij het sluiten van een overeenkomst op de hoogte stellen van uw algemene voorwaarden. U kunt de bovenstaande algemene voorwaarden daarom op A4-formaat afdrukken op bijvoorbeeld offertes en aankoopbewijzen. U krijgt de voorwaarden op A4-formaat door bijvoorbeeld voor het lettertype 'Arial Narrow' te kiezen, met een puntgrootte van 5.
(….)
Als u de Algemene voorwaarden deponeert bij de Kamer van Koophandel of rechtbank (wat overigens niet verplicht is), houd er dan rekening mee dat u een normale lettergrootte hanteert. Dit in verband met de leesbaarheid.

Kopenhagen rules

2010-01-13T22:57:00.003+01:00

De klimaatconferentie heeft resultaat gehad, want er is eindelijk is er weer eens een echte winter. Helaas, nog geen Elfstedentocht, maar sneeuw en stevige vorst regeren sinds de week voor kerst; nu al vier weken. De temperaturen liggen graden lager dan het langjarig gemiddelde. Je ziet het, je voelt het, Kopenhagen heeft succes gehad!

Maar dan ga ik doordenken. Al die kou, dat betekent veel harder stoken, langere files, meer gebruik van het openbaar vervoer. Dat is allemaal extra CO2-uitstoot. Dit koude winterweer is dus echt heel erg slecht voor het klimaat.

En dan ga ik weer verder denken. Want wat is klimaat? Klimaat is het gemiddelde weer van de voorafgaande dertig jaar in een bepaald gebied. Als je het zo bekijkt, is dit winterweer dus wel heel erg goed. Want deze lage temperaturen brengen het gemiddelde van de afgelopen dertig jaar mooi omlaag. Minder opwarming van de aarde dus.

Maar dan, weer aan de andere kant, als de aarde opwarmt, wordt het niet meer zo koud als nu. Dan hoeven we niet zo hard te stoken, zodat er minder CO2-uitstoot is. En dat is toch goed?

Ik weet het niet meer. Ik kruip maar eens onder wol. Moet ik de verwarming nu laag zetten of niet?

Gelukkig 2010

2009-12-31T01:05:00.002+01:00

Dirk Druiloor Denkt Doem

2009-12-24T20:23:00.002+01:00

Terwijl in Kopenhagen de klimaattop druk bezig is te mislukken, zodat we nu zeker weten dat het einde der tijden echt nabij is, zet Dirk Draulans voet aan wal op de Galapagoseilanden. Dirk D. is een Belgische evolutiebioloog die op de Clipper De Stad Amsterdam meevaart om de reis van Darwin op de Beagle 174 jaar geleden over te doen. Doel van de reis is om te zien hoe het nu gesteld is met de natuur en het milieu. En dat is, zoals wij allen weten, droevig, zeer droevig! Het einde der tijden is immers nabij.

Menig natuurliefhebber of beroepsbioloog spaart naarstig voor een bezoek aan dit Mekka van de evolutie. Na een bezoek aan de Galapagoseilanden verveelt hij familie en vrienden nog jarenlang met praatjes en plaatjes omdat alles nog mooier en nog specialer was dan hij gehoopt had. “Wat een landschap”, “De dieren zijn helemaal niet bang”, “We zagen van tien meter afstand een zeeleeuwtje geboren worden”, “Je ziet de evolutie daar echt: op alle eilanden zijn de zeeleguanen net even anders” en als je niet oppast komen daar weer die duizenden dia’s.

Als Dirk D. het Beloofde Land betreedt, ergert hij zich alleen maar rot. Hij moet toegang betalen en vergunningen aanvragen. Hij moet zijn voeten vegen om geen vuil uit de rest van de wereld in het paradijs te verspreiden. En hij krijgt ook nog gids. Het is toch schandalig? Vervolgens bezoekt hij twee nare toeristendorpjes, aait een schildpad in het researchcentrum waar deze exemplaren als ambassadeur voor hun vrij levende soortgenoten te werk zijn gesteld en laat zich kieken bij het monsterlijke Darwinstandbeeld. Zo, dat zijn de Galapagoseilanden. Totaal verpest! Een grote touristtrap. En de hele natuur daar gaat naar de kloten. Allemaal door de slechtheid van de mens. Zeeleguanen liggen zomaar op straat, kun je nagaan!

Alles klopt. Het paradijs bestaat niet meer en het einde der tijden is nabij. Zo is het toch?

Nee, Dirk Druiloor, zo is het niet. De Galapagoseilanden worden goed beschermd. Het allergrootste deel krijgen de toeristen helemaal niet te zien. Daar gaat de natuur in rust en vrede zijn eigen gang. Wat je wel te zien krijgt zijn een aantal bijzonder mooie plekjes met dieren die je nergens anders kunt zien. Dieren die nog steeds niet weten dat de mens slecht is. En dat is wel heel bijzonder.

Naar die plekjes kun je alleen met een gids. En dat is maar goed ook, want die let op dat de enthousiaste natuurliefhebbers ook op die plekjes blijven. En dat ze zich zo gedragen dat de dieren er niet achter komen dat de mens slecht is.

Er zijn twee dorpjes op de archipel. Er wonen namelijk ook wat mensen. En die mensen willen ook een centje verdienen en dus hebben ze er restaurantjes, winkeltjes en internetcafeetjes. Mogen ze misschien? Onvermijdelijk kom je daar ook terecht als je de Galapagos bezoekt. Maar als je de hele archipel afrekent op wat bijverschijnselen en niets vertelt over al het moois dat er nog steeds is, ben je aan het doemdenken. En dan komt het einde der tijden misschien wel echt nabij. Hoop verloren, al verloren.
(en zo werd dit toch nog een kerstboodschap)

Positief reisadvies

2009-12-22T00:04:00.003+01:00

Vandaag moest ik naar mijn werk. Er was er een negatief reisadvies voor de trein. “Maak, indien mogelijk, op deze dagen geen gebruik van de trein.“
Tja, indien mogelijk … Wat zijn de alternatieven: een rijbewijs heb ik niet, fietsen duurt drie-en-een-half uur enkele reis en lopen komt al gauw op een uurtje of elf. Mijn rendieren waren net door de politie afgeschoten, dus de arrenslee bood ook geen soelaas. Dus ik ging toch maar met de trein. Stout hè? Tja, ik ben nogal eens wat eigenwijs.

Op het station bleken er wel degelijk treinen te rijden. Bovendien kon ik gratis koffie of thee krijgen, maar dat is me jammer genoeg niet gelukt omdat mijn trein er al aan kwam.

“Helaas rijden er alleen stoptreinen”, werd omgeroepen. Mooi, dan hoef ik niet een- of tweemaal over te stappen.
“De treinen rijden niet of op andere tijden” was verder de boodschap. Ik heb geen treinen gezien die niet reden. Er stond wel eens een trein stil, maar even later reed die dan weer.(vaak was dat bij een station).

En die andere tijden, dat is toch echt zo relaxt! Dit is het nieuwe reizen: niet meer haasten om een trein te halen, want je weet toch niet wanneer de trein gaat. Als je er klaar voor bent ga je naar het station en dan zie je wel. En je merkt wel wanneer je aankomt; iedereen begrijpt dat. Je bent al enorm stoer dat je die negatieve reisadviezen durft te negeren. En je krijgt ook nog je geld terug als het eens even iets langer duurt. Wat wil je nog meer?

Kortom, van mij krijgt u een positief reisadvies!

Update 22/12: Nu komt de aap uit de mouw: vanwege het negatieve reisadvies krijg je GEEN geld terug bij vertraging.

Vrouw zonder impact

2009-12-18T23:38:00.007+01:00

In navolging van de No-impactman die een jaar leefde zonder het milieu te belasten, hield journaliste Marie-Claire van den Berg met haar gezin een vastenweek voor het klimaat.
Ze berichtte erover in het Volkskrantmagazine en op radio en tv.
Geen verwarming, geen elektriciteit, geen auto, geen producten kopen die van verder weg dan 400 km komen en geen afval produceren. Dat viel niet mee.

Geen wasmachine, maar op de hand wassen, of liever gezegd op de voet, want dat doe je door de was in je ligbad met koud water te stampen. Koken bij kaarslicht. De kaarsen waren van bijenwas, vermoedelijk gemaakt door verstandelijk gehandicapten of andere mensen met een vlekje, maar of dat nu beter is qua CO2- uitstoot vroeg zelfs Marie-Claire zich af. Ze slaat zich er vrouwmoedig doorheen. Vindt een ecoboer op een halfuur fietsen afstand die onverpakte lokaal geproduceerde seizoensgroente wil leveren. Bedenkt dat je gerust vlees kan blijven eten als het maar wilde fazant is. Doorstaat een relatiecrisis waarin haar man dreigt naar een centraal verwarmde hotelkamer met elektra te vertrekken. Ondertussen blijft ze fulltime werken. Superwoman!

Toch zondigde Marie-Claire volgens eigen zeggen gedurende de week af en toe. Eén keer neemt ze toch een kopje koffie (en schrikt zich rot van het door de automaat uitgeworpen plastic bekertje). Want ze mag helemaal geen koffie, die wordt van veraf ingevlogen, vertelt ze op de radio. (Overigens komt koffie echt niet per vliegtuig, maar per schip)
Ook zondigde ze, vertelde ze gisteren bij Pauw en Witteman, door haar kindjes af en toe in een warm badje te stoppen in plaats van met koud water te wassen.

Wij, de lezers, luisteraars en kijkers zijn natuurlijk zwaar onder de indruk. Eigenlijk moeten we natuurlijk allemaal zulke zware offers brengen voor het klimaat. Anders wordt over twintig jaar het North Sea Jazzfestival in Amersfoort gehouden.

Maar ja, dat lukt ons natuurlijk niet. Wij zijn superwoman niet. Bovendien krijgen we de Kinderbescherming aan onze deur als we onze kindjes in een onverwarmd huis bij kaarslicht huiswerk laten maken en ze in een koud bad gooien.

En van kindjes gesproken, zou dat eigenlijk niet veel meer schelen? Minder mensen op de wereld? Kindjes maken, dat is pas echt zondig, Marie-Claire!

Zo, en dan nu een lekker kopje koffie.

Geheim weblog

2009-12-06T17:22:00.001+01:00

Vijf weken bestaat mijn weblog nu. Heerlijk, ik kan er schrijven wat ik wil, want de enige bezoeker ben ik zelf. Al die zorgen van goedgelezen blogschrijvers: ben ik wel leuk genoeg, er moet vandaag alweer iets nieuws op, maar wat dan, zijn mijn foto’s wel mooi? … Ik heb ze niet. En van die misselijke reacties waar je je rot aan ergert of van dat slijmerige positieve commentaar, ik heb er allemaal geen last van, want niemand geeft ooit commentaar (nee, wie zou dat dan moeten doen, ik zelf?)

Echt, ik kan het aanraden, doe jezelf een blog cadeau. Hou hem lekker voor jezelf en leef je uit. Weblogs die gelezen worden zijn er al genoeg.

Herfst (voor Herman van Rompuy)

2009-11-19T22:44:00.003+01:00

Donkere dagen
Een grijze muis grijpt zijn kans
Haiku aan de macht

Daarom

2009-11-15T14:08:00.000+01:00

Waardoor de aarde om haar as draait, vroeg ik me laatst af. Het antwoord vond ik bij de vraag “Waarom draait de aarde?” Het is in taalzuiverkringen een bekend item, het verschil tussen waardoor en waarom. Waardoor verwijst naar een oorzaak, waarom naar een reden.
Waarom zijn de bananen krom, is dan ook een onzinnige vraag. Dat heeft geen reden, wel een oorzaak. Iets met zwaartekracht en naar het licht groeien, geloof ik, maar daar gaat het nu niet om.

Terwijl ik een banaantje pelde bedacht ik dat het woord Waarom eigenlijk helemaal niet thuis hoort in de wetenschap. Wetenschap kan alleen maar antwoord geven op de vraag hoe het eigenlijk werkt. De vraag waardoor iets komt dus, niet waar het goed voor is. Dat is een heel ander domein. Dat van de zingeving bijvoorbeeld. Ook heel zinvol, maar een volstrekt andere tak van sport.

Waarom ik dit schrijf? Daarom.

ouderwets misselijk

2009-11-11T23:47:00.003+01:00

De nieuwe AllerHande. Titel: lange avonden (zonder hoofdletter, want dat is hip). Ondertitel: hartverwarmende gerechten met smaken van vroeger. Ik ruik een lichte spruitjeslucht, en dan niet die van lekkere kort gekookte biologische spruiten, geroerbakt met knoflook, sojasaus en oestersaus, een van de verworvenheden van de moderne tijd.

Ik sla het blad open. van hollandse komaf heet de eerste rubriek (zonder hoofdletters, want dat is hip): kapucijners met piccalilly, huzarensalade, gevulde eieren, … Gevulde eieren??? Die kunnen toch al zo’n twintig jaar niet meer? Een beetje hippe culi wil daar nog niet dood mee gevonden worden. Ik blader wat door.

Hollands van moeder (oeps! Nu heeft Word het woord ‘hollands’ toch een hoofdletter gegeven. Fout! Hollands… nee, shit! Weer een hoofdletter) hollands van moeder, bedoel ik: erwtensoep, zuurkool en hachee krijgen we voorgeschoteld. Ik krijg een beetje het zuur. Daar had ik als kind ook vaak last van. De Sint-special (moet dat nou wel met een hoofdletter, het Groene Boekje schrijft sinterklaasgedicht enz. toch echt met een kleine letter, alleen de goedheiligman zelf krijgt een kapitaal. En hip is het al helemaal niet), sla ik over.

Dan: Hollandse (shit!). Nee, hollandse hapjes. Kaassoesjes en gehaktballetjes, maar voor de rest valt het wel mee. Gelukkig is er tussen de benauwende Oudhollandse keukendampen toch nog een exotisch element te vinden: tamirs vegetarische trots. Tamirs? Wat zijn tamirs? Zijn tamirs vegetarisch? Tapirs wel, dat weet ik. Eens even lezen. Het gaat over die Tivalldingen. Namaakvlees dus, de redding voor de fantasieloze vegetariër. En Tamir blijkt de baas van Tivall te zijn. En die is trots op zijn succes. Tamir is dus een man. Vanwege de hippigheid moet hij het dus ook maar even zonder hoofdletter doen.

Het volgende nummer is het kerstnummer (jawel, dat moet echt met een kleine letter!). Ons wordt alvast het geheim van chipolata beloofd. Chipolatapudding? Ik voel me nu echt ouderwets misselijk worden…

Herfstlucht

2009-11-06T15:24:00.003+01:00

OV....Chips!!!

2009-11-04T21:26:00.006+01:00

Herinnert u zich de reklame voor de OV-chipkaart nog?
“Ik wil graag één kaart voor bus, trein en tram”. Dat leek handig. Je begint je reis met de trein, checkt in met je OV-chipkaart, stapt over op metro, bus, tram, you name it, en je bent bij je bestemming en checkt uit. De prijs van je complete reis wordt van je kaart afgeboekt.

Vandaag zag ik op het Amstelstation wat daar van terecht is gekomen. Als je van de trein overstapt op de metro moet je dus eerst uitchecken bij het NS-paaltje om dan weer twee meter verder op in te checken bij het GVB-paaltje.

Rechts het paaltje van de NS:

Overstappen
Van trein naar metro:
• Hier uitchecken NS
• Daarna inchecken GVB

Van metro naar trein:
• Eerst uitchecken GVB
• Daarna hier inchecken NS

Op het linkerpaaltje (dat van het GVB) staat dezelfde tekst. Maar dan andersom natuurlijk:

Overstappen
Van trein naar metro:
• Hier uitchecken GVB
• Daarna inchecken NS

Van metro naar trein:
• Eerst uitchecken NS
• Daarna hier inchecken GVB

Verschil is ook nog dat de NS-paal wel een brailletekst heeft en de GVB-paal niet.

Gevaarlijk plassen

2009-11-01T14:55:00.014+01:00

HET PLASSEN TEGEN DEZE KAST KAN ELEKTROCUTIE TOT GEVOLG HEBBEN

Stilstaan

2009-11-01T13:08:00.002+01:00

Soms vraag ik me ineens iets af. Waardoor de aarde om haar as draait bijvoorbeeld. Het schijnt te maken te hebben met het ontstaan van het sterrenstelsel. Dat is uit een draaiende gaswolk ontstaan. Daarna is alles blijven draaien, omdat niets het draaien tegenhoudt. En de aarde draait natuurlijk niet alleen om haar eigen as, maar ook om de zon en ons complete zonnestelsel zwiert door onze Melkweg en onze Melkweg beweegt ook weer door het heelal. Allemaal omdat niets het bewegen tegenhoudt. Of ik het nu echt snap weet ik niet, maar in elk geval, alles beweegt.

En dan ga ik verder nadenken. Als alles altijd beweegt, beweeg ik dus als ik stilsta. Ik draai en ik zwier en beweeg. Stilstaan is dus eigenlijk in precies hetzelfde tempo meebewegen. Echt stilstaan is niet meebewegen terwijl alles beweegt. En dat bewijst dat stilstand achteruitgang is. (Want de wereld draait door)