Aardappeltje, eitje.

Vrijdag was het Nationale Pannenkoekendag. Nu kan ik al die dagen en weken niet allemaal bijhouden. Zo blijkt het gisteren de Internationale Dag van het Kinderboek te zijn geweest en ook de Dag van de Gastvrijheid en is het deze hele week Autismeweek. Ik heb gisteren geen autist uitgenodigd om hem of haar een kinderboek voor te lezen. Helaas….

Vrijdag lukte het wel. We gingen weer voor het eerst na de winter naar onze datsja in het mooie noorden en ik bedacht dat ik daar al eerder eens een lekkere gevulde pannenkoek had geïmproviseerd. Daar had ik eigenlijk wel weer trek in en dan doe je toch een beetje mee met zo’n dag.

Het recept is echt simpel. Je bakt per persoon twee niet te grote pannenkoeken, die vul je met stukjes gekookte aardappelen en restjes groente en een in vieren gesneden hard gekookt eitje per persoon, alles even opgebakken met een behoorlijke schep lekkere pittige kerrie erdoor. Ik heb nog een busje hele lekkere kerrie uit Engeland, maar Surinaamse massala uit de toko is natuurlijk ook prima.

Je kookt eerst de aardappelen in stukjes en groente die dat nodig hebben, ook in stukjes, gaar (bijvoorbeeld, bloemkool, broccoli, sperziebonen of kool) Je bakt een uitje of een paar sjalotjes met een of twee teentjes knoflook, kerrie erbij, aardappelen erbij, gekookte groente erbij. Groente die snel gaar is, zoals spinazie, snijbiet of paksoi kunnen er nu ook bij. Maar niet teveel bladgroente, dan wordt het te nat. Hardgekookte eitjes in parten erbij, beetje zout. Vulling op een helft van een pannenkoek leggen, pannenkoek dubbelvouwen en klaar! Aardappeltje eitje dus.

Helaas, pindakaas…

Dit weekend heb ik weer voor een groep gekookt. Voor zeventien personen, drie dagen lang. Natuurlijk was dat weer flink hard werken, maar het was ook ontzettend leuk. Heerlijk om te zien hoe de mensen genoten van het eten. De deelnemers waren het weekend intensief bezig met yoga en mindfulness en de maaltijden waren echt momenten van ontspanning.

Ik vind het altijd leuk om iets over het eten te vertellen. Niet alle deelnemers zijn gewend aan vegetarisch eten en sommige ‘vergeten groenten’ zijn nieuw voor de mensen. Omdat het een internationale groep was, moest ik alles in het Engels uitleggen. Bij koolraap stokte mijn kennis even. Dat soort dingen moet ik dus in het vervolg wel even van te voren opzoeken.

De tweede dag was een ‘Detoxdag’. Daarom had ik voor die dag een veganistisch diner bedacht. (dus ook geen zuivel). Vooraf salade van veldsla en rucola met avocado en walnoten en een lekkere dressing, hoofdgerecht geroosterde wintergroente uit de oven met quinoa. Als toetje een puddinkje van kokosmelk (met agar-agar als bindmiddel) met warme gewelde pruimen.

Een deelneemster keek bij mijn aankondiging dat het diner deze avond veganistisch zou zijn al wat moeilijk. Vegetarisch eten, ok, maar dan wel graag met wat kaas.
Bij mijn uitleg van het toetje riep ze: “Ha, kokosmelk, mag dat dan wel?”
”Jazeker”, zei ik “en bloedsinaasappelen en vleestomaten ook!”
Pindakaas ben ik vergeten. Helaas …

Gelukkig 2012!

Haarlemse spruitjes

Gisteren maakten we een mooie wandeling door Haarlem en omgeving. Leuk omdat het een combinatie van stad en groen is. Vanaf het station over het oude bolwerk naar het oude centrum van Haarlem. Vandaar naar de Haarlemmerhout (waar we geen enkel Onaangenaam Mensch tegenkwamen), via Heemstede naar de rivier het Spaarne. Die volg je helemaal terug naar het station. We maakten daar nog even een ommetje terug naar het centrum om wat te drinken en wat te kopen op de markt aan de voet van de Bavokerk. We kochten er onder andere lekkere spruitjes.

Een van de hoogtepunten van de wandeling was de villa in Heemstede aan de Tooropkade, prachtig gelegen aan het Spaarne. Onverwachte uitbouwtjes, torentjes, terrassen en heel veel kleine details in ramen en metselwerk. Het betonnen skelet is in 1928 ontworpen door C. Mesman. Maar de hele afbouw en al die details is het werk van de toenmalige vrouw des huizes, Alida Johanna van Waveren Scheltema. Nadat de kinderen waren uitgevlogen volgde zij een bouwkundeopleiding en ontwierp alle details van haar eigen huis.

De Haarlemse spruitjes hebben we vandaag gegeten. Die waren op zich al heel lekker, maar als vrouw des huizes wilde ik ze ook nog verrijken met allerlei details. Ik kookte ze kort en stoofde ze daarna op met lekkere olijfolie en ¼ rode peper zonder pitjes, 1 klein teentje knoflook, 1 plakje gember van 1 mm dik, een paar blaadjes koriander en een paar blaadjes peterselie, alles met een scherp mes in blokjes van een millimeter gesneden. En een koffielepel fijngeraspte citroenschil. Ik heb een microplane, zo’n rasp die er uit ziet alsof hij uit de gereedschapskist komt en eigenlijk is dat ook zo, maar dat is een ander verhaal. Met een andere fijne rasp kan het ook.
De spruitjes waren echt heerlijk! Dankzij het fundament van de goede spruitjes, maar de details voegden er zeker ook veel aan toe.

Taalkeuken in Frankrijk

Foto: Rik Meeldijk
Deze herfstvakantie waren we weer in Frankrijk. In de buurt van Macon, daar heeft familie van ons een huis. Dit jaar waren we met ons elf-en-halven. De halve is de achterneef van 1 jaar en 4 maanden. Ik reken namelijk altijd in te vullen magen en die van zo’n ventje is toch een stuk kleiner. We gingen er een dag eerder heen om het huis op te warmen, boodschappen te doen en de rest van het gezelschap bij aankomst te verwelkomen met een geurige pan soep. Soupe au Pistou werd het, van kokenvoormijndochter.nl. Echt een aanrader, die soep en de website ook.

Na drie dagen stralend en warm zomerweer met langere en kortere wandeltochten in de prachtige omgeving begonnen we wat onrustig te worden, want er moest ook nog wijn geproefd en gekocht worden. En de nichten moesten nodig shoppen. Gelukkig barste er de vierde dag ’s ochtends een regenbui voor bijna de hele dag los. We konden er dus op uit. De nichten en hun moeders lekker shoppen, wij op wijnjacht. Het eerste doel was een biologische wijnboer in Morgon. Van de Beaujolaiswijnen vind ik Morgon een van de lekkerste, wat meer karakter. De volgende halte was Domaine du Breuil van Jean-Paul Ducote in St Amour. Een ouder(wets)ere wijnboer, die zelf gezellig meeproefde. Een paar flessen St Amour om dit jaar te drinken en een paar die nog een jaar moeten liggen. En witte Bourgogne zonder meer, lekkere soepel wijn voor een prettige prijs. Laatste halte was Romuald Petit. Twee jaar gelden hadden we bij hem St Veran gekocht die we naderhand eigenlijk lekkerder vonden dan de Pouilly St Vinzelles die we elders hadden gekocht.(en nog een stuk goedkoper ook). Romuald is een jonge wijnboer die moderne wijnen maakt en op weg is naar omschakeling naar biologische wijn. Daarnaast is het een charmante man die ons zelfs herkende van ons bezoek twee jaar geleden. Naast de St Veran kochten we ook zijn Beaujolais Villages, een heerlijke frisse rode wijn.

Daarna werd het wel kouder en ook af en toe mistig, maar wel droog. Dus gingen we weer wandelen, maar ik had ook nog tijd om echte Franse Madeleines te bakken. Volgens het recept van Janneke Vreugdenhil, maar met een derde minder suiker. En zonder oranjebloesemwater, want dat had ik even niet bij de hand. Ook bij de jeugdige achterneef ging het erin als koek.

Bij de wijn hoort natuurlijk ook een lekker kaasje.
Eerder hadden we al wat kaasjes gekocht bij het kaaswinkeltje in het dorp dat eenmaal per week open is en kaasjes van boeren uit de buurt verkoopt.
Op weg naar huis gingen we nog even langs bij de geitenkaasboer voor thuis. Heerlijke schimmelige (en ook minder schimmelige als je dat wilt) geitenkaasjes van de eigen boerderij.
We genieten dus nog even na.

Winterkost?

Na de heerlijke zomer van vorige week is het nu echt herfst. Met ons tegenwoordige verrassingsweer kan het over een week best winter zijn. Dus denken we alvast aan stevige winterkost: boerenkool.
RTL4 had in het journaal een item over boerenkool in NY, want dat is daar momenteel uberhip. Kale, heet het dan. We zien een enthousiaste bioboer in de weer met, volgens mij, groente die eerder palmkool is dan boerenkool. Hoe zit het nu? Wikipedia brengt weer eens uitkomst, boerenkool en palmkool zijn nauw verwant en heten in het Engels allebei Kale: boerenkool heet curly kale en palmkool heet Tuscan kale. Er zijn nog allerlei andere soorten, waaronder een kruising tussen palmkool en boerenkool, Leaf and Spear Kale geheten. En die soort zien we, denk ik, bij RTL.

De koks in New York doen van alles met kale, zoals gevulde pasta. Grappig want al vijf jaar geleden heb ik een recept bedacht van Lasagne met boerenkool.

Palmkool kan ik soms kopen op de biologische markt op de Nieuwmarkt, bij De Versman. Daar kun je heerlijke Ribollito mee maken, een Toscaanse soep. En dan snap je waarom palmkool in het Engels Tuscane kale heet.

En die jenevercocktail met boerenkool moet ik toch ook eens proberen!

Kunst en politiek

Nasrdin Dchar heeft het Gouden kalf gewonnen. Zijn toespraak is een tophit op Youtube en terecht! Recht uit het hart, ontroerend en misschien ook wel confronterend. Want hoe bijzonder is dat nu eigenlijk, dat iemand die moslim is en Marokkaans bloed heeft, een prijs als beste acteur wint? Kennelijk toch nog heel bijzonder, want internet gonst van de prijs en de toespraak. Vanavond mochten drie andere Nederlanders met Marokkaans bloed bij de DWDD reageren: de kunst in de persoon van Abdelkader Benali, de politiek in de persoon van Dibi Tofik en de geslaagde meid (van Halal) in de persoon van Esmaa Alariachi. Ieder had vanuit zijn of haar eigen vak iets te zeggen, waarbij de mening van Esmaa (met hoofddoek in piratenstijl, dat is de nieuwste mode) vooral over Esmaa ging. Zo wilde ze nog wel even kwijt dat ze toch mooi bij de nationale IQ-test gewonnen had bij de BNN-ers. Dibi Tofik werd gevraagd of de politiek nu echt zo belangrijk is voor de emancipatie van de Nederlander met Marokkaanse roots en/of moslim. Tenminste, dat meen ik me te herinneren. In elk geval gingen mijn gedachten vanaf dat punt verder: prima vent, die Tofik, maar hoeveel heeft hij bereikt en wat is de impact van zo’n prijs? Die van zo’n prijs is toch veel groter? Net als die van Najib Amhali, die ons zo enorm kan laten lachen om onze eigen vooroordelen.

En als ik dan verder nadenk, is dat niet alleen zo met vooroordelen tegen moslims/Marokkanen gegaan. De homo is pas echt geaccepteerd geraakt door het optreden van Paul de Leeuw, nadat Albert Mol, Robert Long, Jos Brink en vele anderen het voorbereidend werk hadden verricht. Net zoals Claudia de Breij de lesbienne uiteindelijk als normaal mens over het voetlicht heeft weten te brengen.
Donald Jones was de eerste bekende zwarte Nederlander. Naast vele anderen is Jörgen Raymann nu een van de populairste cabaretiers. Zijn wortels liggen in Suriname en hij is geliefd bij alle bevolkingsgroepen. Kijk maar eens in de zaal.

Kunst raakt de harten van de mensen. Daardoor gaan mensen ook anders denken. Dat is veel effectiever dan welke politieke campagne dan ook, is mijn conclusie.

Zou het toeval zijn dat deze regering de kunst wegbezuinigt?