Taalkeuken in Frankrijk

De taalkeuken was afgelopen week naar Frankrijk verplaatst. Een paar dagen in Benest, waar het leven goed is. Over een jaartje kunt u er misschien ook logeren, maar daarvoor moet er nog wel het een en ander gebeuren. Ik kon me er uitleven in de buitenkeuken van onze vrienden, Franse boeken kopen en lezen, wandelen en uitrusten. Er kruiste een Madeleine-bakplaatje mijn weg, dat natuurlijk gekocht moest worden. Want waar komen literatuur en koken dichter bij elkaar dan in de Madeleine-cakejes van Proust? Er gaat de komende tijd in de taalkeuken gewerkt worden aan de perfecte Madeleines en Proust moet ook weer eens uit de kast (maar wel in het Nederlands). Verdere oogst: geweldige Franse ontbijtkoffiekoppen, een lelijk dienblad met het recept van uiensoep en ambachtelijke notenolie, allemaal van de vide grenier (rommelmarkt)in Genouillé. Ook nog kaas, groente en fruit van de markt van Versailles, waar we de laatste dagen verbleven. Zoete aardbeien en heerlijke kersen, asperges, een biologische hele oude Tomme de…, schimmelige geitenkaasjes enz. Het is dus nog even nagenieten in de taalkeuken.

Prachtige zeeschildpad onder de Amsterdamse brug

Feest

Wat ben ik toch blij dat ik de koningin niet ben. Om meer dan een reden, maar vandaag omdat ik niet met een rare hoed op mijn hoofd boterbabbelaars hoefde te proeven, niet naar touwtrekken, biersjoelen, wasstampen en even later naar koekhappen, –herstel- bolushappen-, nettenboeten, garnalenpellen en andere narigheid hoefde te glimlachen.

Ik kon vandaag giraffen kijken, mooie muziek horen en nog meer mooie muziek horen en lekkere biowijn proeven op een leuk feest.

De drie giraffen kuierden over de Bredeweg, bogen zich af en toe naar de feestvierders en knabbelden aan de bomen.

detaalkeukenblijftzichverbazen

Als eigenaar van de Taalkeuken ben ik een trouwe lezer van de Allerhande, pardon, allerhande. Vanwege trends, producten en wel eens leuke recepten, maar ook vanwege het blad als tijdschrift. De trends in de taal, dus.

In november had ik mij al verbaasd over titels zonder hoofdletters. In dit nummer nog steeds geen hoofdletters, maar, NIEUW! , de namen van de rubrieken zijn nu zonder ook spatie!

Dus: watetenwevandaag, nieuwindekeuken en proefapril.

Het platform Signalering Onjuist Spatiegebruik (SOS), dat gewoonlijk ten strijde trekt tegen overbodige spaties kan ook hier aan de slag.

Ik ben benieuwd naar de volgende llrhnd of zou het de aeae worden?

Maar wat is het?

Dit is een luiertaart. Hier leest u hoe u die zelf kunt maken. Waarom u dat zou willen?
Geen idee. In elk geval is het goedkoper dan bestellen.

Binnenkort wordt ik oudtante. Nicht heeft van het weekend een babyshower gehad, hoorde ik. Een soort vrijgezellenfeestje om het aanstaande moederschap te vieren. Even op internet zoeken naar dit fenomeen opende een geheel nieuwe wereld voor mij, die van de luiertaarten. Zo is de reuze luiertaart van Sonja’s Geboorte Boetiek (€ 84,95), voorzien van een Ooievaar Silvi no 2 van het merk Happy Horse. En dat is niet zomaar een ooievaar, Door met Silvi de ooievaar te knuffelen wordt de geestelijk-sociale ontwikkeling gestimuleerd lees ik. Een tante is toch nooit te oud om te leren.

Zelfhulpboeken

Opgevangen gesprekje in de kringloopwinkel:

“Dag meneer”
“Dag meneer”
“Waar staan hier de zelfhulpboeken?
Ik bedoel, boeken over hoe je moet leven.”
“Daar staan de medische boeken.
En daar de wijsgeren en de filosofen
De psychologen staan daar.”
“Dank u wel, meneer”

Zaandam

Zaandam, ik was er nooit geweest omdat het altijd te dichtbij was om er iets te zoeken te hebben. Ik koesterde mijn illusie van pittoreske Zaanse huisjes & ander stedenschoon. Toen ik er uiteindelijk toevallig eens belandde was het een enorme desillusie: de megaRABObank in koeienpoepkleur tegenover het station, de tot op de draad versleten koopgoot, het vervallen Csaar Peterhuisje. Nergens pittoreske Zaanse huisjes & ander stedenschoon, alleen maar instortende wederopbouw.

Vanavond zag ik op tv dat Zaandam wordt vernieuwd. Een nieuw hotel als cynische deconstructie van die Zaanse huisjes die er allang niet meer stonden, en dat is nog maar het begin.
Zal ik er weer eens heen gaan of zal ik mijn beeld van vervallen wederopbouw maar liever blijven koesteren?